1 - Sny

 

Rozdział 1

Sny

 

 

 

Obróciła go, a potem jej usta były na nim i jej język, jej włosy spływały po jego klatce piersiowej. Uszczypnęła jego bok zębami, seksownie, gorąco.

Chryste, pożarłaby go, gdyby mogła.

Podciągnął ją i odwrócił na plecy, jego usta chwyciły jej wargi, jego język wsunął się w jej usta. Kurwa, kochał sposób, w jaki pozwalała mu się całować, pozwalała mu brać, nie robiła nic poza dawaniem. To było sprzeczne ze sposobem, w jaki go pieprzyła, szamotaniną, bitwą o dominację.

Oczywiście nie wtedy, kiedy się z nią kochał, to było inne.

Ale teraz pieprzyli się.

Obie jej dłonie zsunęły się po jego plecach do jego tyłka i zacisnęła palce. Czuł jej paznokcie, podczas gdy ona wyginała plecy, przyciskając się do niego.

Chciała tego, wiedział o tym, a jego kutas był tak cholernie twardy, obolały, że gdyby nie dał jej tego wkrótce, doszedłby na jej brzuch.

Jego ręka przesunęła się w dół jej ciała, między jej nogi, w dół do jednego uda, odchylając je i wcisnął tam biodra.

Jej usta oderwały się od jego, wargi przesunęły się po jego policzku do ucha.

– Tak, Layne, wejdź do środka – wychrypiała Rocky.

*****

Layne otworzył oczy.

Leżał na brzuchu, w łóżku, a jego kutas był twardy jak skała. Obolały.

Przewrócił się na plecy.

- Chryste - mruknął do ciemnego pokoju.

Uniósł dłonie do czoła i przycisnął.

Każdej nocy, każdej nocy od sześciu tygodni, odkąd widział ją w swoim szpitalnym pokoju, miał te sny. Zawsze seks, gorący seks, dziki seks i to nie taki, jaki mieli osiemnaście lat temu. To nie były wspomnienia. Ona nie miała dwudziestu lat, a on nie miał dwudziestu czterech. Uprawiali wtedy gorący, dziki seks, najlepszy, pieprzony najlepszy, jaki kiedykolwiek miał, bez porównania. Ale w snach była tym, kim jest teraz i tak samo z nim. A seks był lepszy.

O wiele lepszy.

Nie z tego pieprzonego świata.

Wpatrywał się w sufit, koncentrując się na opanowaniu swojego ciała.

Layne nie rozumiał tych snów. Od tamtej nocy nawet jej nie widział. Widział jej brata, Merry’ego, i ojca, Dave’a, dziesiątki razy, ale nie Raquel. Nie rozmawiał ani nie zapytał Merry’ego ani Dave’a o wizytę Rocky. Po tym, jak dni zmieniły się w tygodnie, a ona się nie pokazała, naprawdę próbował wmówić sobie, że miał halucynacje. Zwłaszcza po tym, jak widział to spojrzenie, czuł zapach jej perfum z tak bliska, pamiętał dotyk jej dłoni, włosów, ust.

Ale wiedział, że nie miał halucynacji.

Wytoczył się z łóżka i wstał, poszedł do łazienki, odlał się, umył ręce, spryskał twarz wodą, a potem umył zęby, patrząc na swój tors w lustrze.

Rany zabliźniały się. Wciąż były czerwone, wciąż była widoczna gwałtowność pocisku przedzierającego się przez ciało. Trzy cale w dół od środka prawego ramienia i kolejna w górnej części brzucha. Spodnie od piżamy zakrywały ranę na prawym udzie. Dołączyły do blizny po ranie kłutej, którą dostał w prawy bok w San Antonio i głębokich blizn po otarciach od odłamków, które odniósł w lewe biodro i bok uda po wybuchu bomby samochodowej w LA.

Zgiął szyję i splunął, wypłukał i wytarł usta ręcznikiem, z którego zdjął, i rzucił z powrotem na blat, zanim podniósł głowę i spojrzał w lustro.

- Potrzebuję nowej pieprzonej pracy - powiedział sobie.

Potem przechylił głowę i słuchał.

Nic.

Wszedł do sypialni, nie odrywając oczu od zaciągniętych zasłon, widząc słabe światło wpadające po bokach przez szczelinę pośrodku. Jego oczy powędrowały do budzika.

Szósta trzydzieści.

Słuchał ponownie.

– Kurwa – warknął i szybko wyszedł ze swojego pokoju, ogromnego apartamentu, który stanowiła sypialnia, w której znajdowało się jego duże łóżko, niska komoda i jeszcze jedna węższa, wyższa komoda, na której umieścił telewizor z płaskim ekranem. Gdyby chciał, mógł postawić tam fotel i kanapę, czego nie zrobił, więc było mnóstwo pustej przestrzeni, co sprawiało, że pokój wydawał się przepastny.

Wchodziło się z niej do głównej łazienki, w której znajdowała się podwójna umywalka, z wiszącym nad nią ogromnym lustrem, akrami przestrzeni blatu między umywalkami, z szafkami pod spodem i przestrzenią, w której, jeśli byłaby kobieta w domu, mógłby postawić ławkę i mieć toaletkę. Za umywalkami pomieszczenie z toaletą, dające prywatność – po lewej stronie, jeśli się do niego patrzyło. Po przeciwnej stronie była kabina prysznicowa wystarczająco duża, aby pomieścić dwie osoby. Pomiędzy tym w górę po dwóch stopniach wyłożonych dywanem była wielka, owalna, zagłębiona wanna. Za łazienką znajdowała się ogromna garderoba, prawie tak duża jak sypialnia.

Layne otworzył jedno skrzydło z podwójnych drzwi, które prowadziły do dużej otwartej przestrzeni u szczytu schodów, w której znajdowała się jego ławka do ćwiczeń, ciężarki, bieżnia, ściana wypełniona wbudowanymi półkami, szafkami i biurkiem pod szerokim oknem, w którym stał jego komputer, a przed nim zdezelowany obrotowy fotel.

Przeszedł przez pomieszczenie i dotarł do jednych z drzwi po przeciwnej stronie schodów. Zapukał głośno, dwa razy. Jego ręka powędrowała do klamki, przycisnął i pchnął. Wsuwając tułów do ciemnego pokoju, zobaczył swojego najmłodszego syna Trippa śpiącego w łóżku.

- Tripp, wstań, prysznic - rozkazał głośno.

Ciało Trippa poruszyło się, potoczyło - Co?

- Wstań, chłopcze, prysznic. Jesteś spóźniony. Musisz iść do szkoły – powiedział Layne swojemu synowi.

- Dobrze - wymamrotał Tripp i przewrócił się na brzuch.

- Teraz Tripp - zażądał Layne, pchnął drzwi do końca i poszedł korytarzem do następnych drzwi.

Zapukał ponownie dwa razy i otworzył drzwi. Natychmiast nastąpił ruch, ale to był pies Jaspera, Blondie, zbyt przyjazny żółty labrador. Zeskoczyła z łóżka Jaspera i podeszła do drzwi, jej ciało kołysało się siłą machania ogonem. Jego syn jednak się nie poruszył.

Blondie ominęła go i zatrzymała się, jej ciało było blisko. Chciała wyjść.

Pokój pachniał jak nastoletni chłopak i pies. Niezbyt świetne połączenie.

– Jasper, wstawaj. Czas szykować się do szkoły - zawołał Layne, znowu głośno.

Jasper się nie poruszył.

– Jas, wstawaj - powiedział głośniej Layne.

Ciało Jaspera poruszyło się tylko nieznacznie, ale nie wydał żadnego dźwięku.

– Za piętnaście minut jesteś na nogach, pod prysznicem i na dole. Łapiesz mnie? - Layne poinformował go, pchnął drzwi i włączył jasne górne światło jako dodatkową zachętę.

Tripp był wielkim fanem przycisku drzemki, ale Tripp wstawał. Tripp robił, co mu kazano.

Jasper nie. Jasper nie był wielkim fanem wstawania. Był jeszcze mniejszym fanem szkoły. I jeszcze mniejszym fanem swojego staruszka, a zwłaszcza wtedy, kiedy ten kazał mu coś zrobić. Miał nastawić budzik i obudzić brata, jeśli Tripp nie wstał. Nigdy tego nie zrobił, ponieważ nigdy nie nastawił alarmu, a kiedy Layne zaczął to robić, Jasper wyłączał go tylko po to, by zajść Layne’owi pod skórę. To był ich codzienny taniec, kiedy byli z nim jego chłopcy i zawsze to wkurzało Layne’a.

Layne odwrócił się od drzwi i zszedł po schodach, Blondi szła tak blisko jego boku, że prawie się o nią potknął.

Trzęsła się z podniecenia. To była jej ulubiona część dnia. Mogła wyjść na zewnątrz, co bardzo jej się podobało, a potem wejść do domu na jedzenie i mieć wszystkich jej chłopców razem w tym samym czasie, co nie zdarzało jej się zbyt często lub nie tak często, jak tego chciała.

Gabby nienawidziła psów, ale kupiła Jasperowi Blondie na dwa tygodnie przed przeprowadzką Layne’a do domu. Zrobiła to, żeby być suką, ponieważ była suką i ponieważ nienawidziła Layne’a bardziej niż psów. Trzy tygodnie później, kiedy był w domu i ustalili wspólny harmonogram opieki nad dziećmi, oświadczyła, że Blondie zostanie u Layne’a bez względu na wszystko.

Tak więc Tanner Layne był w domu po raz pierwszy od dwunastu lat i miał pod opieką aktywnego, pobudliwego, żółtego szczeniaka labradora, a także dwóch synów, którzy ledwo go znali, a jeden z nich ledwo mógł go znieść. Nie wspominając o Rocky oddychającej tym samym powietrzem, choć dziesięć mil dalej, co wciąż było cholernie za blisko.

Jego życie, nigdy wspaniałe, albo nie było wspaniałe od osiemnastu lat, obróciło się w kompletne gówno.

Przeszedł przez rozległą otwartą przestrzeń, która była kuchnią i salonem, do rozsuwanych szklanych drzwi, które prowadziły na podwórko. Pochylił się, wyszarpnął stalowy słup z szyn, wyprostował i odbezpieczył drzwi. Wyciągnął rękę, pociągnął drzwi do panelu bezpieczeństwa, wstukał kod, zatrzasnął drzwi z powrotem, a potem rozsunął szklane drzwi, by Blondi wyszła na zewnątrz. Nie wahała się, popędziła przez nie od razu.

Layne zamknął drzwi, włączył światła w kuchni, odwrócił się i zbadał parter swojego domu.

Przez dwanaście lat nie miał nic poza mieszkaniami i apartamentowcami.

Czasami jego mieszkania były małe, nawet jednopokojowe. Czasami były to duże apartamenty lub miejskie domy. Niektóre były gówniane, inne były pałacami. Wszystkie były mieszkaniami zastępczymi. Sypialniami.

Teraz po jego prawej stronie była kuchnia. W odległym kącie blaty i szafki pod kątem prostym wokół drzwi do dużej spiżarni i pomieszczenia gospodarczego, które prowadziły do garażu. Pośrodku kuchni znajdowała się ogromna trójkątna wyspa z wolnymi końcami, a przed nią od zewnątrz stołki.

Ogromne miejsce na stół w jadalni przy dużym oknie, miejsce, którego Layne nie zapełnił. Jadł na stojąco lub siedząc przed telewizorem. Jego chłopcy jedli na stołkach, w swoich pokojach, w locie lub siedząc przed telewizorem.

Po lewej salon, ogromna konsola szafek i półek, w których zmieścił równie ogromny telewizor z dużym ekranem. Dwa rozkładane fotele na każdym końcu dużej, głęboko osadzonej kanapy, wystarczająco dużo stolików, na których można postawić piwo lub paczkę chipsów, żeby nie trzeba było sięgać zbyt daleko, żeby się do nich dostać. Był tam też niski murek i kolumna, za którą nie było nic poza otwartą przestrzenią. Martwa przestrzeń. Nigdy nie wymyślił, co z tym zrobić. Gdyby nie przechowywał jedzenia, nie miał kanapy i telewizora, ławki do ćwiczeń czy łóżka, nie miałby z niej pożytku. Więc, podobnie jak jadalnia, była pusta.

Pod schodami była toaleta z umywalką, resztę parteru zajmował garaż na dwa samochody, wystający z przodu domu.

Layne wpatrywał się w to, jego wzrok przesuwał się w prawo, w lewo i znowu w prawo.

Jak, do cholery, trafił do domu z trzema sypialniami na osiedlu z innymi domami z trzema i czterema sypialniami, pomalowanymi na jeden z czterech kolorów, każdy w jednym z ograniczonych planów pięter, i z obsługą sąsiedztwa, która sprawiała że partia nazistowska wyglądała jak kupka bratków, a cała pieprzona okolica wyglądała tak samo, nie wiedział. Cholera, kiedy po raz pierwszy się tam przeprowadził, niejednokrotnie w drodze do domu gubił się wśród akrów domów, które wszystkie wyglądały tak samo, a on miał wysoko rozbudowane poczucie kierunku.

Cóż, pomyślał, przynajmniej skurwiel jest spłacony.

Wszedł do kuchni i poszedł prosto do dzbanka z kawą. Wyciągnął filtr, były w nim fusy z wczoraj, zużyte i przemoczone. Wrzucił je do otwartego kosza na śmieci, który był tak przepełniony, że musiał najpierw wrzucić śmieci, by nie kapały na ziemię.

To był tydzień Jaspera na wynoszenie śmieci, więc oczywiście nie zostały wyniesione.

Wrócił do dzbanka, chwycił szklany dzbanek i wyszarpnął go, podchodząc do zlewu. On też był przepełniony.

Layne przeglądał w myślach harmonogram. Zeszłej nocy przyszła kolej Trippa na gotowanie, a Jaspera na zmywanie naczyń. Dlatego naczynia nie zostały zrobione.

Layne westchnął, wypłukując filtr i dzbanek, i usłyszał, jak na górze leci prysznic. Następnie napełnił dzbanek wodą, wrócił do ekspresu i napełnił kawę. Właśnie przestawił przełącznik, kiedy rozległ się dzwonek do drzwi.

Jego wzrok powędrował do zegara na kuchence mikrofalowej nad kuchenką. Szósta trzydzieści sześć.

Kto był u jego drzwi o szóstej trzydzieści sześć?

Poruszał się po domu na bosaka, więc cicho. Podszedł do wielkiego okna w pustej przestrzeni przed swoim domem. Miał tam żaluzje, były częściowo zasunięte. Przekręcił belkę z boku, żeby je rozchylić i spojrzał na drzwi.

Zmrużył oczy, a jego krew zamieniła się w kwas.

Stała tam Rocky. Jej włosy były związane w koński ogon, a kosmyk, który opadał z boku na skroń, miała założony za ucho. Miała na sobie jasnoróżową bluzkę, która pasowała do jej talii jak rękawiczka, przyciągając uwagę do jej żeber i piersi, i miała małe puszyste rękawy. Miała też na sobie spódnicę w kolorze grzyba, która kończyła się na ją kolanach i przylegała do ciała. Mocno obcisłą. Tak obcisłą, że obejmowała jej tyłek i przylegała do bioder i ud. Na koniec miała na sobie różowe czółenka, z cienkim paskiem wokół pięty, na wysokich obcasach, cienkich jak ołówek. Całość zgrabna, dopracowana i niesamowicie seksowna.

Co ona tam, do cholery, robiła?

Uniosła rękę, wskazując palcem na dzwonek, a on podszedł do drzwi. Dzwonek zabrzmiał w chwili, gdy je otworzył i stał, patrząc na nią przez szybę w drzwiach burzowych.

Dzwonek ucichł, a ona stała tam, patrząc na niego, z idealnym makijażem, różem na oczach, policzkach i błyszczykiem na ustach. Jej włosy były gładkie, lśniące, gęste. Zastanawiał się, czy zatrudniała kogoś, żeby codziennie rano robił jej fryzurę i makijaż. Mogła. Miała na to pieniądze.

– Raquel, co ty…?

Przestał mówić, kiedy jej ręka powędrowała do klamki. Nacisnęła ją i otworzyła drzwi, po prostu wchodząc. Musiał zejść jej z drogi, gdy szybko ominęła go i wprowadziła się do jego domu, a jej wysokie obcasy wydawały głuche dźwięki, gdy uderzały o drewniane podłogi.

Zatrzymała się półtora metra dalej i odwróciła się. Jej wzrok najpierw  powędrował do niego, padł na jego nagą klatkę piersiową, zobaczył wzdrygnięcie, którego nie mogła ukryć, i otworzył usta, by przemówić.

Zaczęła przed nim.

Jej oczy wróciły do jego, zapytała - Jak się masz, Layne?

– Sprawny – odpowiedział zwięźle – A teraz, co ty…?

Przestał mówić, kiedy oboje usłyszeli skowyt Blondi i drapanie w szybę. Raquel skręciła tułów tak szybko, że jej kucyk przeleciał całą długością przez jej ramię.

Odwróciła się wolniej, ten kosmyk ciemnych włosów wciąż spoczywał na jej jasnej bluzce.

Uniosła brwi.

– Czy to pies Jaspera? - zapytała.

- Tak. Teraz Raqu…

Znowu nie dokończył. Odwróciła się, szybko poruszając się po jego domu, jej obcasy uderzały o podłogę, stykając tępo o drewno, a ostrzej, gdy dotarła do płytek, podczas gdy jej tyłek kołysał się, gdy szła.

Layne obserwował.

Rocky potrafiła dumnie kroczyć. Nie robiła nic więcej. Jej ruchy były płynne, jej tyłek był hojny, mogła kroczyć dumnie jak żadna kobieta, jaką kiedykolwiek widział, nawet te, które ćwiczyły.

Rocky nie musiała ćwiczyć. Miała to wrodzone.

Zanim zdążył się ruszyć, otworzyła przesuwane szklane drzwi i wpadła Blondi.

Przeniósł się wtedy, bo Blondie była w ekstazie. Kochała swoich chłopców.

Jedyne, co kochała bardziej, to towarzystwo. Skakała po całym fantazyjnym stroju Rocky.

– Dół – warknął Layne i głowa Blondi przeskoczyła do niego. Jęknęła, a potem opadła, zdejmując łapy z bluzki Rocky.

Rocky też opadła. W niskim przysiadzie, z tyłkiem do pięt, kolanami do klatki piersiowej, kiedy jej spódnica była rozciągnięta do strefy zagrożenia, odsłaniając każdy centymetr ciała na jej tyłku i udach.

Pocierała głowę i szyję Blondi, by w tym samym czasie unikać jej smagającego języka.

- Kto jest piękną dziewczyną? - gruchała do Blondie, a ona odpowiedziała, dosięgając językiem szczęki Rocky.

Raquel roześmiała się, dźwięk uderzył go w brzuch jak kula.

Gorzej.

A wiedział, ile cholernego bólu może to spowodować.

Na koniec dodał - Raquel, co tu robisz?

Brzmiał na zirytowanego, ponieważ tak chciał brzmieć i był zirytowany.

Odwróciła głowę, odchyliła się do tyłu, żeby na niego spojrzeć, i mruknęła:

- Racja - Potarła Blondi ostatni raz i wyprostowała się, odwracając się do niego.

– Udziec jagnięcy – dokończyła śmiesznie.

- Co? – zapytał Layne.

– Udziec jagnięcy – powtórzyła - Tata wygrał taki w grze w pokera.

Jezu, tylko Dave zaakceptowałby udziec jagnięcy jako zakład w grze w pokera.

Wszyscy troje Merrick’owie byli na swój sposób szaleni. Albo byli osiemnaście lat temu. Nie miał pojęcia, czy Rocky nadal była świrem, ale wiedział, że Dave i Merry tak.

Layne lekko potrząsnął głową, po czym zapytał - Więc?

- Poprosił mnie o znalezienie przepisu. Nigdy nie gotował udźca jagnięcego. Ja też nie, ale znalazłam. Jest greckie. Chce, żebyście przyszli dziś wieczorem z chłopcami na kolację.

Zatrzymała się, a on się nie odzywał, więc ciągnęła dalej - To duży udziec jagnięcy.

Zasadniczo zapraszała go na kolację, którą gotowała.

Layne zastanawiał się, czy znowu ma halucynacje. Może był w śpiączce, a ostatnie sześć tygodni i te sny były tylko fantazją wywołaną śpiączką.

Nie, gdyby miał fantazję, Jasper zostałby wytrącony z bycia dupkiem, gdy jego ojciec dostał trzy kule zamiast stać się bardziej dupkiem.

Wtedy Layne zauważył, że Blondie wpatruje się w niego z potrzebą w jej oczach. Chciała by ją nakarmił.

Layne odwrócił się i skierował do spiżarni.

Raquel przemówiła do jego pleców – Myślimy o szóstej trzydzieści. Chłopcy skończą wtedy treningi piłkarskie, będą mogli wrócić do domu i wziąć prysznic. Ale możemy zrobić później, jeśli chcesz.

Nie odezwał się. Wszedł do spiżarni, złapał puszkę karmy dla psów i wyszedł. Usłyszał, że prysznic się skończył, więc podszedł do podnóża schodów, ignorując fakt, że Rocky stała teraz przy wyspie, lekko opierając dłoń na blacie i biodrem opartym o bok wyspy.

Krzyknął na schody - Tripp, jeśli twój brat nie wstaje, wstań go. Chcę usłyszeć prysznic. Dwie minuty.

- Dobrze, tato - odkrzyknął Tripp.

Layne skierował się do psiej miski, zastanawiając się, jak wymigać się z jagnięcej nogi. Podniósł miskę, a Blondi obiegła go, trzęsąc się z podniecenia. Uniósł klapkę, zdjął wieczko z puszki i sięgnął po czystą łyżkę z suszarki do naczyń. Dłubał w jedzeniu i już miał wrzucić je do miski, kiedy usłyszał, jak Rocky mówi - Co robisz?

Wykręcił tors, żeby na nią spojrzeć. Spojrzał na jej twarz. Jej oczy były utkwione w misce psa.

– Karmię psa – zauważył Layne oczywistość.

Podniosła wzrok na jego i wyglądała na zdegustowaną.

Potem się ruszyła. Odepchnęła się od blatu i podeszła do niego.

Zbliżyła się, gdy patrzył i się nie poruszył.

Chwyciła miskę i podeszła do zlewu, wyjaśniając miękko - Nawet psiaki potrzebują czystych naczyń.

Poczuł, że jego usta zaciskają się i zrobiły to jeszcze mocniej, kiedy sięgnęła do zlewu i zobaczył jej paznokcie z różowymi końcówkami. Idealnie wypielęgnowane, paznokcie nie długie i ostre, ale krótkie i wyrównane, wyglądające elegancko, stylowo, ale nie wahała się przekopywać brudnych naczyń. Znalazła ściereczkę do naczyń i odkręciła wodę, żeby ją wypłukać.

– Raquel… – zaczął, ale jej głowa odwróciła się do niego.

– Prysznic nie jest włączony, Layne – powiedziała cicho.

Przechylił głowę na bok i słuchał.

Nie był.

Kurwa.

Patrzył, jak wypłukuje szmatkę, wrzuca ją do miski i sięga po płyn do mycia naczyń z tyłu zlewu. Potem odstawił karmę dla psów.

Chciała wyczyścić miskę Blondi? On jej na to pozwoli. Blondie miała to w dupie. Spojrzał na psa swojego syna, widząc, że się mylił. Nie miała. Czysta miska oznaczała niepotrzebne opóźnienie śniadania.

Layne westchnął, po czym odsunął się i wszedł po schodach, by zobaczyć Trippa wychodzącego z sypialni brata. Miał na sobie dżinsy i nic więcej, jego włosy były mokre i sterczały dookoła. Layne nie miał pojęcia, czy to był styl, który wybrał tego dnia, czy też były po prostu mokre i pryskały wszędzie. Tripp zmieniał fryzury, tak jak kobiety zmieniały buty.

- On nie chce wstać - powiedział Tripp swojemu tacie.

- Skończ się szykować, kolego. Wyciągnę go – powiedział Layne do syna i poszedł do pokoju Jaspera.

Layne wiedział, że Jasper wstał, ale wrócił do łóżka. Layne wiedział o tym, ponieważ górne światło było zgaszone.

Podszedł do komody Jaspera i złapał kluczyki do samochodu swojego syna. Kiedy rok wcześniej skończył szesnaście lat, Layne podarował mu czerwonego Dodge’a Chargera z 2007 roku, z czarnym paskiem wyścigowym i spojlerem. To była słodka bryczka. To dało Layne’owi czterdzieści osiem godzin sympatii Jaspera.

- Jasper, wstaniesz i weźmiesz prysznic za dwie minuty albo zadzwonię do szkoły, powiem, że jesteś chory, a potem zadzwonię do trenera i powiem, że czujesz się tak gównianie, że możesz zagrać w piątkowy mecz.

Potem wyszedł z pokoju i upewnił się, że potrząsnął klawiszami, gdy wyszedł.

Layne poszedł do swojego pokoju, rzucił klucze do komody, otworzył szufladę i chwycił szarą koszulkę. Włożył ją i opuścił na swoje niebieskie spodnie od piżamy w bordowe paski. Melody kupiła mu je zeszłego roku na Boże Narodzenie, razem z trzema innymi parami. Powiedziała, że skoro mieszkali z nim jego synowie, musiał spać w czymś innym niż nic, tak jak zwykle sypiał.

Melody.

Nie myślał o niej od tygodni.

Teraz pomyślał o niej. Pomyślał, żeby do niej zadzwonić. Gdyby Layne zadzwonił do niej, wybrałaby się na urlop i przyjechała do miasta. Gdyby Melody była w mieście, Layne nie miałby snów seksualnych o Rocky. Melody może nie była tak dobra jak Rocky albo tak dobra jak Rocky w tych snach, ale była daleka od złej.

Chwycił kluczyki od samochodu Jaspera i z ulgą usłyszał, jak leci prysznic, gdy schodził na dół. Kiedy dotarł do kuchni, pysk Blondi był w jej misce, a Rocky opierała się o blat, jedną ręką owijając się w pasie, gdy łokieć drugiej ręki spoczywał na jej nadgarstku, trzymając kubek z kawą.

Stanął jak wryty i zagapił na nią.

- Powinieneś trzymać kubki nad dzbankiem do kawy – poinformowała go – Lepiej nie musieć iść przez kuchnię po kubek.

Poczuł, jak jego oczy się zwęziły.

Już miał zapytać, czy kpi, przychodząc do jego domu z samego rana, zapraszając jego i jego synów na kolację, karmiąc psa, nalewając sobie kawę i mówiąc mu, gdzie trzymać kubki, ale nie dostał szansy. Poruszyła ramionami, wykręciła się, żeby złapać kubek, a potem odwróciła się, żeby mu go podać.

- Wciąż czarna i dwie łyżeczki cukru? - zapytała, ale jej oczy nie spotkały jego.

Zignorował kawę, którą podała.

- Co ty tu do cholery robisz, Raquel? – zapytał niskim i złym głosem.

Jej oczy w końcu spotkały jego.

- Tata chce, żebyś przyszedł na kolację – odpowiedziała.

– Dave mógł do mnie zadzwonić – zauważył Layne.

- Powiedziałam mu, że wpadnę w drodze do pracy – odpowiedziała.

- W drodze do pracy? - Layne warknął.

On mieszkał w osiedlu dla klasy średniej na zachodnich obrzeżach miasta.

Ona mieszkała w mini-rezydencji z sześcioma sypialniami nad sztucznym jeziorem na osiedlu, które obejmowało dziewięciodołkowe pole golfowe ze strzelnicą i miejscem do ćwiczeń, klub z restauracją, barem i salami imprezowymi, a także pełną siłownię i odkryty basen dla zdecydowanie wyższej klasy na północnym skraju miasta. Była nauczycielką w szkole Jaspera i Trippa, która znajdowała się w mieście. Dom Layne’a nie był dla niej po drodze do pracy.

- Tak - odpowiedziała.

Layne otworzył usta, żeby powiedzieć jej, żeby wypierdalała i może wsadziła sobie tę jagnięcą nogę prosto w tyłek, kiedy odezwał się Tripp – pani Astley?

Oderwała oczy od jego twarzy, pochyliła się i spojrzała za Layne’a.

Potem się uśmiechnęła.

Kolejny strzał w brzuch.

– Hej, Tripp – przywitała się.

- Co tu pani robi? – zapytał Tripp, a Layne odwrócił się, by spojrzeć na syna.

Gdyby Tripp nie miał ciała Layne’a, długich nóg i szerokich ramion, nawet gdy siła ich nie rozwinęła się ze względu na to, że miał czternaście lat, Layne poprosiłby Gabby o test DNA.

Tripp miał piaskowo blond włosy (teraz przyciemnione, bo wypełnił je mazią, żeby je ułożyć i sprawić, by wystawały mu nad głowę, co najwyraźniej było jego zadaniem na ten dzień) i niebieskie oczy.

Gabby nie miała blond włosów i niebieskich oczu, podobnie jak nikt z jej rodziny ani Layne’a… z tego, co wiedział. Tripp miał trochę z Gabby w rysach twarzy, ale co do reszty z niego, Layne, nie miał pieprzonego pojęcia, skąd się to wzięło.

Layne nie wątpiłby, że Gabby mogła go zdradzić, ale gdy Tripp dorósł, nie można było zaprzeczyć, że Tripp miał ciało Layne’a.

Nie miało to znaczenia, ponieważ kochał dzieciaka. To dlatego, że Tripp dawał się kochać. Zawsze był dobrym dzieckiem. Tripp dzwonił zawsze raz lub dwa razy w tygodniu - od czasu, gdy dzieciak mógł podnieść słuchawkę i wybrać numer, przez cały czas, gdy Layne mieszkał poza domem. Rozmawialiby o wszystkim albo Tripp mógł. Dzieciak mógł mówić przez dziesięć minut. Za każdym razem, gdy Layne wracał do domu z wizytą, od kiedy był mały, aż do wieku, w którym Tripp zobaczył Layne’a, rzucał się do niego, obejmował go ramionami i mocno go przytulał. Kiedy dorósł, próbował udawać chłodnego, ale nie było wątpliwości, że był szczęśliwy widząc swojego tatę.

Poczuł ucisk i ciepło na brzuchu i spojrzał w dół, by zobaczyć, że Raquel wciska tam kubek z kawą. Automatycznie wziął go i spojrzał na nią. Była blisko, wystarczająco blisko, by mógł czuć jej perfumy.

- Zapraszam was na kolację - odpowiedziała na pytanie Trippa - Tata ma udziec jagnięcy.

Layne spojrzał na Trippa. Tripp wpatrywał się w Rocky z różowymi policzkami i oślepionymi oczami, jakby była gwiazdą filmową.

Layne spojrzał z powrotem na Raquel, a potem na Trippa, który wciąż nie oderwał od niej oczu.

Kurwa. Była nauczycielką języka angielskiego w jego szkole i podobała mu się.

Szalał za nią, oczywiście. Była cholernie wspaniała. Nosiła te spódniczki, te koszule i te szpilki do szkoły każdego dnia, prawdopodobnie każdy chłopak szedł do domu i walił konia, myśląc o niej.

Nawet jego syn.

Kurwa.

– Tripp, śniadanie – rozkazał Layne.

Tripp zamrugał, spojrzał na swojego tatę, po czym podszedł do spiżarni.

- Udziec jagnięcy? - zapytał Tripp, ruszając się.

Rocky wróciła na wyspę, a jej obcasy stukały w płytki, gdy szła. Aby zachować dystans między nimi, Layne skierował się do zlewu.

- Udziec jagnięca - odpowiedziała.

- Nigdy nie jadłem udźca jagnięcego - Trippa było słychać ze spiżarni, choć nie było widać.

– Czeka cię prawdziwa uczta. Grecka noc. Domowa pita. Domowy sos tzatziki. Pokochasz to.

Tripp wyszedł ze spiżarni z pudełkiem płatków śniadaniowych.

– Fajnie – powiedział, uśmiechając się do Rocky – Wujek Dave to dobry kucharz? - spytał, kiedy dotarł do szafki, żeby ściągnąć miskę.

– Ja gotuję – poinformował go Rocky.

Wciąż się do niej uśmiechał, kiedy odstawił miskę i płatki na wyspę i skierował się do lodówki.

- Jest pani dobrą kucharką? – zapytał.

- Nie miałam żadnych skarg – odpowiedziała, uśmiechając się do niego.

Nie miałaby. Była cholernie świetną kucharką. Osiemnaście lat praktyki, zwłaszcza gotowanie z nieograniczonym budżetem, prawdopodobnie była mistrzem kuchni.

Layne poczuł, jak jego szczęka znów się zaciska, gdy zobaczył, jak oczy Raquel spadają na pudełko słodkich płatków zbożowych, a jej uśmiech zniknął w grymasie.

- Tripp, powinieneś zjeść płatki owsiane czy coś – poradziła, gdy Tripp dotarł do wyspy z mlekiem - Zrównoważona energia. Te płatki spalisz w połowie pierwszej przerwy.

– Jest okej. Zawsze łapię batoniki z automatów między pierwszą a drugą lekcją – powiedział jej, a jej oczy skierowały się na Layne’a, wyraźnie komunikując, że powinien coś zrobić z niedożywieniem syna.

Wtedy miał już dość.

Wtedy też znowu został przerwany w robieniu czegoś z tym.

– Hej, pani Astley – powiedział Jasper i zobaczył, że Rocky zaczęła się odwracać, więc jego oczy powędrowały do Jaspera.

Cóż, Jasper niewątpliwie był jego synem. Ciemne włosy, ciemne oczy, oliwkowa skóra, która wyglądała na opaleniznę nawet w środku zimy. Miał też ciało Layne’a, ale w wieku siedemnastu lat i oddany piłce nożnej, a także w byciu ogierem, a zatem myślał o ćwiczeniach więcej niż Layne, więc był wytrenowany. Był prawie wyższy od Layne’a, mierząc sto osiemdziesiąt osiem, podczas gdy Tripp wciąż rósł i nie osiągnął jeszcze stu osiemdziesięciu, ale to zrobi.

Jasper powoli ściągał koszulkę, stojąc przy krawędzi kuchennego blatu. To było po to, żeby Rocky mogła dobrze przyjrzeć się jego klatce piersiowej i sześciopakowi.

Layne przewrócił oczy do sufitu.

Jego pierworodny syn również był zarozumiały. Co więcej, był już aktywny seksualnie. Layne wiedział o tym i dostarczał prezerwatywy, ponieważ jego wysiłki w dyskusji o seksie z Jasperem nie powiodły się i ostatecznie były niestabilne.

Kupił więc prezerwatywy i włożył je do szafki nocnej Jaspera, a także wsunął mu kilka do portfela. Wiedział, że Jasper był aktywny, ponieważ pudełka były otwarte i bez prezerwatyw, a jego portfel prawie zawsze był pusty. Jasper nie miał dziewczyny – był seryjnym randkowiczem, przebijając się przez swoją szkołę i resztę szkół w hrabstwie.

Jasper wiedział, że jest przystojnym dzieciakiem z wyrzeźbionym, nastoletnim ciałem i chciał, żeby jego trzydziestoośmioletnia nauczycielka angielskiego też o tym wiedziała.

W chwili, gdy jego syn ściągnął koszulkę, Layne przyłożył zęby do wargi, język do zębów i wydał ostry, niski gwizd. Głowa Jaspera odwróciła się do niego, a Layne rzucił mu kluczyki do samochodu. Jasper złapał je z szybkim refleksem.

– Śniadanie, Jas – rozkazał Layne.

– Idziemy dziś wieczorem do wujka Dave’a – oznajmił Tripp, wrzucając płatki do ust - Pani Astley gotuje.

Jasper rzucił klucze przy dzbanku do kawy i podszedł do kredensu po miskę.

- Super – odpowiedział Jasper, odwracając się do wyspy ze swoją miską.

- Merry tam będzie?

– Tak, Jasper, spotkanie rodzinne – odpowiedział Rocky, a Jasper uśmiechnął się do niej, więc odwzajemniła uśmiech.

Spotkanie rodzinne.

Pieprzone spotkanie rodzinne.

Pieprzyć ją.

Layne skończył i ruszył się.

– Jedzcie – warknął, idąc w stronę synów przy blacie ku Rocky.

Dotarł do niej, chwycił jej biceps w rękę, wyrwał jej kubek z kawą z drugiej ręki i uderzył nim o wyspę. Potem pociągnął ją do drzwi.

– Layne – powiedziała cicho.

– Zamknij się, kurwa – warknął, ale cicho.

Próbowała wyrwać mu biceps z ręki, a on jej pozwolił, ale tylko po to, by przesunąć dłonią po jej ramieniu, aż złapał jej dłoń. Zaciągnął ją przez swoje frontowe drzwi, drzwi burzowe, ścieżką i prosto do jej samochodu na podjeździe.

Jeździła sportowym, czarnym mercedesem coupe, który prawdopodobnie kosztował jedną trzecią tego, co on zapłacił za swój dom.

Jezu Chryste.

Podszedł do samochodu po stronie kierowcy i szarpnięciem otworzył go, używając swojej ręki, aby manewrować nią dookoła i do środka. Kiedy ustawił ją plecami między drzwiami a samochodem, zbliżył się, przyszpilając ją tam.

Odchyliła głowę do tyłu.

– Layne – szepnęła.

- On nie robi tego dla ciebie? – zapytał cicho Layne.

Zamrugała, a potem zapytała - Co?

- Jarrod - warknął imię jej męża, patrzył, jak się skrzywiła i pomyślał, że to wiele mówiło - Nie robi tego za ciebie? Nie zmusza cię do rozpalenia się? Nie zmusza cię, żebyś dochodziła tak mocno, że przestajesz oddychać? Pomyślałaś, żeby pójść do slumsów, znaleźć sposób, żeby to zdobyć?

- Layne! - syknęła, a jej całe ciało stało się wyraźnie napięte.

- Byliśmy dobrzy, kochanie, pamiętasz. Tak dobrzy, że jestem zaskoczony, że zrobienie tego zagrania zajęło ci rok - Skinął głową w stronę domu.

- Nie gram! - była zła. Widział po ogniu w jej oczach, linii jej ciała i sposobie, w jaki mówiła.

I miał to w dupie.

Zignorował ją - Ale nie jestem zainteresowany. Jeśli chcesz, mogę się dla ciebie rozejrzeć. Założę się, że wielu chłopców w tym mieście rzuciłoby się do ciebie.

- Po prostu zaprosiłam cię na kolację – warknęła.

– Bzdura – odciął się.

- Nie mogę uwierzyć.

– Nie mam dwudziestu czterech lat, Roc. Nie jestem już mężczyzną, którego wodzi kutas. Miałem osiemnaście lat, aby nauczyć się być tym, który pieprzy, a nie tym, który jest pieprzony.

Jej ciało szarpnęło się, a następnie zablokowało, ale nie wcześniej niż zobaczył, jak ból wyżłobił ścieżkę w jej rysach, zanim zgasł.

Wzięła wdech przez nos, tak duży, że rozszerzył jej klatkę piersiową.

Potem zapytała - Co mam powiedzieć tacie?

Rocky, nie mógł tolerować. Dave i Merry to inna historia. To oznaczało, że się mylił, wypieprzyła go.

Ponownie.

- Będziemy tam. Szósta trzydzieści – warknął.

- Wspaniale – warknęła, a potem obróciła się tak szybko w tej małej przestrzeni, którą jej dał, że jej ramię otarło się o jego klatkę piersiową, a jej kucyk zsunął się po jego szyi, ale nie przestała się poruszać.

Wsiadła do samochodu i nie wahała się sięgnąć do klamki. Odsunął się w samą porę, by nie zostać trafionym, gdy trzasnęła drzwiami. Wcisnęła zapłon i cofnęła się zbyt szybko, szarpiąc kierownicą na końcu podjazdu. Potem jej drogi, wyczynowy pojazd wystrzelił do przodu i stracił ją z oczu w kilka sekund.

Patrzył za nią dłużej, niż trwała cała ich rozmowa na podjeździe. Potem wciągnął powietrze, by uspokoić swój nerwowy temperament i wszedł do domu.

- Co to było? – zapytał Jasper w chwili, gdy wszedł do kuchni.

– Nic – odpowiedział Layne.

- To nie było nic. Byłeś wkurzony… - zawahał się, wpatrując się bacznie w tatę - na panią Astley.

Jego ostatnie dwa słowa zostały wypowiedziane z niedowierzaniem. Podobnie jak bogata, wytworna, seksowna nauczycielka angielskiego w liceum, żona szefa chirurgii w dużym szpitalu w Indianapolis, pracująca charytatywnie, filar społeczności, Raquel Merrick Astley była o krok od bycia miejską księżną Dianą.

Patrzył na syna i zauważył, że Tripp również go obserwuje.

Potem podjął decyzję.

- Dawno temu, przed waszą mamą, byliśmy razem. Mieszkaliśmy razem. To było dobre. Potem poszło źle. Bardzo źle. Nie jestem wielkim fanem pani Astley.

- Nie chrzanisz? – zapytał Tripp, a Layne spojrzał na swojego młodszego syna.

– Nie chrzanię – odpowiedział.

- Łał - szepnął Tripp.

- Jak poszło źle? – zapytał Jasper i Layne spojrzał na niego.

- Może, jak nadal będzie cię to obchodziło, za jakieś pięć lat ci powiem – odpowiedział Layne.

Jasper studiował swojego ojca, a potem, cud nad cudami, odpuścił to.

- Idziemy dziś wieczorem do wujka Dave’a, żeby zjeść to, co ona ugotuje? - zapytał.

- Tak – odpowiedział Layne.

- To będzie interesujące - mruknął Jasper.

Gniew Layne’a zniknął i uśmiechnął się. Szkoda, że Jasper spędził tyle czasu na szlifowaniu swojego dupka-nastolatka. Kiedy tego nie robił, był mądry i cholernie zabawny.

– Tak, będzie ciekawie – zgodził się Layne - Teraz musicie iść do szkoły. A Jasper, chcę, żebyś wyrzucił śmieci przed wyjazdem.

Nastoletni dupek wrócił w mgnieniu oka.

Mimo to wyrzucił śmieci przed wyjazdem.

Po ich wyjściu, w samym domu, Layne wypuścił Blondi na spacer po podwórku, podczas gdy on brałby prysznic i ubierałby się, by przygotować się do wejścia do biura. Szedł przez kuchnię od rozsuwanych szklanych drzwi, kiedy zobaczył jej kubek stojący na blacie, z odciskiem różowego błyszczyka z dolnej wargi na boku.

Layne zatrzymał się i zagapił się na niego.

Potem postanowił umyć naczynia przed wzięciem prysznica.