17 - Walczy, by wygrać

 

Rozdział 17

Walczy, by wygrać

 

 

 

Layne poczuł, jak poruszała się przy nim, nad nim, jej włosy przesuwały się po jego ramieniu, jej usta po jego gardle, znalazła się na nim okrakiem, poczuł jej kolana po bokach, jej pośladki osadzały się na jego kroczu, jej piersi na jego klatce piersiowej.

Jego ręce objęły biodra Rocky.

Otworzył oczy.

*****

Layne zobaczył ciemny sufit.

Rocky siedziała na nim okrakiem, jej usta przesuwały się od jego gardła do stawu żuchwy, biodra trzymała w jego dłoniach.

Nie była snem.

Tak właśnie chciał wczoraj się obudzić.

– Mała – mruknął, jej usta opuściły jego szczękę i zobaczył, jak podniosła głowę, włosy opadają, obramowując ich twarze.

- Dzień dobry - wyszeptała, te miękkie, słodkie słowa wypowiedziane z jej ciepłym ciałem na górze jego wbiło się w jego usta, w dół jego gardła, wypalając złoty szlak przez jego klatkę piersiową, jego wnętrzności, prosto do jego penisa.

Przechyliła głowę i jej usta dotknęły jego.

W chwili uderzenia, jego dłonie wsunęły się, jego ramiona objęły jej talię, jedną pochyloną w górę, jego palce chwyciły jej włosy. Otworzyła usta, jego język wsunął się do środka, gdy warknął i przewrócił ją na plecy.

*****

Layne był przy drążku, podciągając się, ubrany tylko w szorty, skarpetki do kostek i buty do biegania.

Zatrzymał się, kiedy otworzyły się jedne z podwójnych drzwi do jego sypialni. Rocky wyszła i zamarła.

Opadł i zawisł tam, patrząc na nią.

Miała włosy owinięte ręcznikiem, w jej ramionach piętrzyła się ogromna wiązka brudnego prania, a jej ciało było owinięte jego flanelowym szlafrokiem w kratę.

Jezu, gdzie ona znalazła ten pieprzony szlafrok?

Miał go, odkąd skończył siedemnaście lat i nie miał pojęcia, dlaczego go zatrzymał. Jego matka kupiła mu go, aby zabrał go do Ball State. Przeskoczył klasę, przechodząc z szóstej do ósmej i dlatego wcześniej ukończył liceum. Przypomniał sobie, że dała mu ten szlafrok zrozpaczona, ze łzami w oczach. Powiedziała mu, że jej dziecko, nawet nie mężczyzna, wyjeżdża. Przypomniał sobie, że bardzo go to zirytowało, ponieważ myślał, że był mężczyzną. Nosił go czasami na pierwszym roku w akademikach, kiedy musiał chodzić po korytarzach, żeby dostać się do łazienek, a potem już nigdy go nie nosił.

Oczywiście miał go, kiedy był z Rocky, ale ona nigdy go nie nosiła. Miała swój własny, ale przede wszystkim kroczyła dumnie w jego koszulkach. Więc nie ona była powodem, dla którego go zatrzymał.

Nie miał pojęcia, dlaczego go zatrzymał. Po prostu to zrobił.

Patrząc na nią teraz, Layne cieszył się, że go zatrzymał i był równie zadowolony, że Rocky przekopała się przez jego gówno, żeby to znaleźć. W tym starym szlafroku wyglądała uroczo.

– Hej, pączuszku – przywitał się, a ona wpatrywała się w niego, gdy podciągnął się, podniósł brodę nad poprzeczką, a potem powoli opuścił.

- Czy to jest branie tego lekko? - zapytała tonem, który wyraźnie wskazywał na jakąkolwiek odpowiedź inną niż „nie”, a wszelkie przyszłe działania inne niż puszczenie drążka i wskoczenie pod prysznic były nie do przyjęcia.

– Tak – odpowiedział i podciągnął się z powrotem.

Spojrzała na niego, gdy powoli opuścił się w dół i nadal wpatrywała się w niego, gdy podciągnął się z powrotem. Potem podeszła do schodów.

Wróciła, gdy zaczepiał kostki pod poprzeczką na ławce treningowej  i już miał się przewrócić, żeby usiąść. Odwrócił się, by zobaczyć, jak patrzyła na niego, gdy wracała do jego pokoju, jedną ręką trzymając kubek z kawą, a drugą niepewnie balansując stosem złożonych ubrań, pod którymi, zaczepione na jej palcach, wisiały wieszaki, na których wisiały jego wyprasowane koszule.

- Twoja matka ponownie wyprasowała wszystko, co prasowałam wczoraj - powiedziała mu, teraz lekko niezadowolonym tonem - Mówi, że nie robię tego dobrze.

Nie czekała, aż odpowie, nie żeby miał odpowiedź. Weszła do jego sypialni i kopnęła drzwi.

Layne odwrócił się do tyłu i stoczył się w dół, uśmiechając się.

- Naleśniki! - Vera krzyknęła z dołu, a trzy sekundy później Tripp przedarł się przez drzwi sypialni, pędząc korytarzem do łazienki.

Tripp był wielkim fanem naleśników babci i nie bez powodu. Jej naleśniki były gównem.

Niecałe dwadzieścia sekund później Jasper wyszedł ze swojego pokoju i, odwrócony plecami do ławki, Layne spojrzał na swojego syna w większości do góry nogami, który wpatrywał się w korytarz na zamknięte drzwi łazienki.

Oczy Jasa skierowały się na jego tatę - Tripp jest w łazience?

Layne chrząknął - Tak - gdy podniósł się do siadu.

– Użyję tej na dole – wymamrotał Jas, a Layne usłyszał jego kroki na schodach.

Dowód na to, że naleśniki Very były bombowe. Był niedzielny poranek, jego synowie byli nastolatkami, była dopiero ósma i obaj wstali.

Layne opadł z powrotem na ławkę treningową, znów się uśmiechając.

*****

Layne stał na zewnątrz z włosami mokrymi po prysznicu, ubrany w grube skarpetki, spodnie od dresu i świeżo wypraną, białą koszulkę termoaktywną z długimi rękawami. Schylił się, by podnieść piłkę tenisową, którą Blondie właśnie upuściła u jego stóp, odchylił głowę do tyłu, by zobaczyć, że cofnęła się, przednie nogi wyciągnęła i rozłożyła, pierś przycisnęła do betonowego patio, tył miała w powietrzu, machając ogonem i jej oczy były przykute do piłki.

Layne rzucił ją, a ona pobiegła.

Potem wyprostował się, odwrócił do stołu, podniósł parujący w zimnym powietrzu kubek z kawą, pociągnął łyk i odwrócił się do Blondie, która znowu rzuciła mu piłkę tenisową pod nogi. Powtórzył swoje działania, odbiegła, a Layne sięgnął do stołu i chwycił swoją komórkę.

Potem dzwoniło mu przy uchu, kiedy rzucił piłkę dla Blondie jeszcze trzy razy.

Dopiero wtedy usłyszał połączenie - Dodzwoniłeś się do porucznika Garretta Merrick’a. Nie mogę odebrać telefonu, ale zostaw wiadomość, a oddzwonię.

Po sygnale Layne powiedział - Merry. Layne. Zadzwoń, kiedy to odbierzesz.

Potem rozłączył się, rzucił telefon na stół, pochylił się i rzucił piłkę dla Blondie i odwrócił się do stołu po kubek. Coś uchwyciło jego widzenie peryferyjne; wykręcił szyję, żeby zajrzeć przez rozsuwane szklane drzwi, i zamarł.

Rocky schodziła po schodach.

Niecałe dziesięć minut temu zostawił ją w łazience. Po zakończeniu treningu wszedł pod prysznic, kiedy suszyła włosy. Kiedy wyszedł spod prysznica, wciąż suszyła włosy.

Widział to. Jego kobieta miała dużo włosów.

Po tym jak się ubrał, zostawił ją pochyloną nad umywalką, nakładającą tusz do rzęs.

Teraz kroczyła dumnie po schodach w obcisłej ciemnobrązowej spódnicy, niebieskim swetrze z jednym z tych kołnierzyków, który na swetrze Rocky wisiał głęboko wokół jej piersi, odsłaniając skórę na jej klatce piersiowej, a reszta swetra była obcisła oraz w parze granatowych czółenek na wysokim, cienkim obcasie, z zakrytym czubkiem i cienkim, seksownym paskiem wokół kostki. Jej makijaż był mocniejszy. Włosy miała do tyłu i nie mógł powiedzieć, w jaki sposób tym razem je odciągnęła, ale pomyślał, że to była strata całego wysiłku z suszarką, aby je odciągnąć, a on je ściągnie około dwie sekundy później, kiedy dowie się, co ona cholernie kombinowała, że była tak ubrana w niedzielny poranek.

Chwycił telefon i był już prawie przy drzwiach, gdy Blondie złapała go i upuściła piłkę pod jego stopy. Przełożył telefon do ręki trzymającej kubek, pochylił się, złapał piłkę i rzucił ją w bok, gdy się wyprostował. Pobiegła za nią, a Layne otworzył drzwi i wszedł do domu.

Rocky była teraz przy wyspie, przenosząc gówno z jednej torebki do drugiej. Vera była przy zlewie i zmywała naczynia. Jego chłopcy obaj koczowali na kanapie oglądając telewizję, a on nie mógł widzieć tylko części ich ciał, gdy wylegiwali się.

- Zwykle nie stroimy się, by oglądać grę Coltów, pączuszku - zauważył po zamknięciu drzwi.

Myślał, że to wiele mówiło, że nie podniosła głowy, kiedy odpowiadała, i wiedział, dlaczego, jak usłyszał, co powiedziała.

- Idę do kościoła.

Layne zamarł i poczuł, że jego oczy się zwężają. Vera odwróciła się powoli od umywalki, a jej zdziwione oczy uderzyły w Rocky. Głowy obu jego chłopców pojawiły się nad kanapą.

- Powtórz? – zapytał cicho Layne, ale nie mógł powstrzymać dudniącego tonu w swoim głosie.

Rocky podniosła puderniczkę w tym samym czasie, kiedy odkręciła wieczko tubki z błyszczykiem i jej oczy przesunęły się po nim, zanim otworzyła puderniczkę, jej oczy powędrowały do niej i powtórzyła - Idę do kościoła.

Potem spokojnie przesunęła aplikatorem po ustach, przenosząc na nie migoczący, brzoskwiniowy błyszczyk, podczas gdy Layne patrzył i zastanawiał się, czy liczenie do dziesięciu rzeczywiście działa.

Potem zdecydował, pieprzyć to.

Poszedł na wyspę i stanął na jej końcu, obok miejsca, w którym była z przodu, odstawił kubek i celę i zapytał - Idziesz do kościoła?

Zatarła usta, wsunęła aplikator do tubki i zamknęła puderniczkę, tym razem, jak wiedział, żeby zebrać się na odwagę, by spojrzeć mu w oczy.

Wtedy spotkała wzrokiem jego oczy - Tak. Idę do kościoła.

- Kiedy ostatni raz szłaś do kościoła? - odparł Layne.

Wzięła oddech i wzruszyła ramionami.

To było wtedy, Layne skończył.

– Nie idziesz do kościoła – stwierdził stanowczo, ale jego głos był niski.

- Tak, idę – odpowiedziała stanowczo, ale jej głos był nieco podniesiony.

– Nie, Roc, nie idę.

– Tak, Layne, idę.

- Czemu? – zapytał ostro Layne.

- Czuję się w nastroju na powrót do owczarni - odpowiedziała, a Layne usłyszał, jak Tripp i Jasper się śmieją. Tripp był głośniejszy, a Jasper raczej chichotał.

– Roc… – zaczął Layne, zastanawiając się, czy jego matka i synowie uznaliby to za niestosowne, gdyby przerzucił ją przez ramię i zaniósł po schodach, wiedząc, że przynajmniej jego matka by tak uznała, a potem zastanawiał się, czy ma to w dupie.

Vera przerwała mu mówiąc - To doskonały pomysł. Poprawię włosy. Pójdę z tobą.

Zaskoczona Rocky zwróciła wzrok na Verę, która zdecydowanie nie była najlepszą przyjaciółką Rocky i dała to jasno do zrozumienia po wczorajszym poranku. Ponowne uprasowanie koszul Layne’a było tylko tego kontynuacją. Byli w odprężeniu podczas dramatu z Paige, ale Vera przywróciła to po powrocie od Cala. Kiedy wrócili do domu, Vera w połowie października posprzątała gruntownie dom, który teraz błyszczał od góry do dołu. A po tym, jak Layne przyniósł ciasteczka, które zrobiła Rocky, a jego synowie pożerali je, jakby nigdy w życiu nie smakowali niczego poza trocinami, Vera zażądała tego, żeby to ona zrobiła kolację, a potem posprzątała po kolacji. Praktycznie ścigała Rocky do pralki za każdym razem, gdy Rocky wyglądała, jakby zmierzała w tę stronę i dlatego zaangażowały się we współzawodnictwo wrogich zespołów, aby zrobić pranie Layne’a. W ten sposób Vera dawała do zrozumienia, czyj to jest dom i kto może się w nim zadomowić i jasno, czyj to nie jest, a tą osobą była Rocky.

Vera okrążyła schody i, zanim Rocky odwróciła się do niego, zdała sobie sprawę z zalet nieoczekiwanego sojuszu Very, i uśmiechnęła się do niego z zadowoleniem.

Patrzył na nią, zastanawiając się, czy jej błyszczyk smakował jak brzoskwinie, jednocześnie zastanawiając się, czy zaatakuje go ponownie po tym, jak sklepie jej pieprzony tyłek.

- Ja też idę! - Tripp krzyknął i katapultował się przez oparcie kanapy.

Layne patrzył, jak jego syn wbiega po schodach, po czym Jasper stoczył się z kanapy, mrucząc - Nie przegapię tego - i poszedł za bratem.

Layne ponownie spojrzał na Rocky, a ona wrzucała puderniczkę i błyszczyk do torebki i, nawiasem mówiąc, nie udało jej się ukryć uśmiechu.

– Pączuszku – zawołał.

Jej uśmiech zniknął, jej głowa była przechyliła się na bok, jej oczy zabłysły i wymamrotała - Hmmm?

- Co robisz? - zapytał cicho.

– Nie słyszałeś? - zapytała w odpowiedzi - Wszyscy idziemy do kościoła.

- Co robisz? – powtórzył Layne.

Spojrzała mu w oczy i zagapiła się.

Był wkurzony, a ona o tym wiedziała, więc nie mogła tego wytrzymać i szepnęła - Layne.

– Mówiłem ci, nie wpadaj temu facetowi w oczy.

– Layne…

- Mówiłem ci, ten facet jest drapieżnikiem.

- Ale…

- Jas spotyka się z Keirą od kilku tygodni i trzyma ją z dala od tego faceta. Myślisz, że z tym, co dla mnie znaczysz, po osiemnastu latach w końcu to odzyskałem, nie zrobię tego, co muszę, żebyś była daleko od niego?

Jej oczy zamgliły się pół sekundy po tym, jak zrobiły się intensywne, jej usta zmiękły, a potem przełknęła, zanim przejechała czubkiem języka po dolnej wardze, a potem zatopiła w niej zęby. To było do bani, że był na nią tak cholernie wkurzony, ponieważ, z tym wyrazem jej twarzy, naprawdę chciał zobaczyć, czy jej usta smakują jak brzoskwinie.

Wpatrywała się w jego oczy i zaczęli się wgapiać w siebie.

Przełamała to mówiąc cicho - Więc lepiej przebierz się, żebyś mógł pójść z nami do kościoła, skarbie.

Zagapił się na nią.

Powinien był wiedzieć. Tego wieczoru, kiedy wymyśliła swój głupi plan skonfrontowania się z fałszywym TJ Gaines’em, było zbyt łatwo dała się namówić. Kiedy Rocky miała coś w głowie, nigdy tego nie odpuszczała. Czekała na swoją okazję i oto była. Został osaczony. Kiedy jego matka i chłopcy byli w domu, nie mogli rozegrać starcia, którego potrzebował, by ją powstrzymać.

Powinien był wiedzieć.

Cholera, wyszedł z wprawy. Będzie musiał to wzmocnić.

Layne pochylił się, a ona wyprostowała się tak jak on, ale trzymała się mocno.

- Przebiorę się, ale, mała, uczciwe ostrzeżenie. Zapłacisz za wyciągnięcie tego gówna.

Patrzył, jak jej oczy się rozszerzały, zanim odwrócił się i wszedł po schodach.

*****

Parking przed kościołem chrześcijańskim był już pełen, zanim Layne i jego rodzina przybyli, więc wypuścił ich przy drzwiach, skręcając szyję w kierunku tylnego siedzenia, podczas tego posyłając Jasperowi spojrzenie, które mówiło mu o jego odpowiedzialności za utrzymywanie Rocky z dala od kłopotów. Jasper odebrał to głośno i wyraźnie, jeśli jego uśmiech był czymś, przez co można było przejść. Skinął głową, a Layne patrzył, jak trzyma się blisko Rocky, gdy wchodzili do drzwi.

Zanim zaparkował i dotarł do zatłoczonego przedsionka, znalazł Rocky, Verę i chłopców pogrążonych w rozmowie z niską, przysadzistą kobietą z ciemnymi włosami w kasku i bardzo dużymi cyckami. Tak dużymi, że bluzka, którą miała na sobie, rozpięła się z kilku guzików, odsłaniając biustonosz.

Stanął obok Rocky, obejmując ją ramieniem, a Rocky spojrzała na niego z uśmiechem, gdy kobieta wykrzyknęła - O mój Boże! Tutaj jesteś! - i Layne przesunął na nią wzrok. Kiedy to zrobił, ona krzyknęła głośno do Rocky - Och Rocky, dziewczyny w biurze mają rację! Z bliska jest jeszcze przystojniejszy! Jesteś szczęściarą!

W tym momencie Layne zobaczył, jak pojawił się dołek Rocky.

– Sharon, pozwól, że przedstawię cię Tannera Layne - Rocky wciąż uśmiechała się do kobiety, a potem skierowała ten uśmiech na Layne’a – Layne, to jest Sharon Reynolds.

Podkreśliła „Sharon Reynolds”. Layne znalazł to imię w swoich bankach pamięci i spojrzał na kobietę z biura kościelnego.

- Sharon - przywitał się.

- Tak miło cię poznać i tak miło mieć ciebie i twoją mamę z powrotem w kościele - Sharon zwróciła się do jego synów - Przychodzili tu cały czas, dawno temu, pamiętam. Albo - przerwała - przynajmniej wasza babcia robiła to, zanim wyjechała na Florydę - Jej oczy powędrowały do ​​Very - Z pewnością tęskniliśmy za twoją cotygodniową składką, jak mogę powiedzieć - Potem jej czułki, oczywiście zawsze aktywne i pracujące z nadbiegiem, zadrżały, jej głowa nagle szarpnęła, a jej oczy skupiły się na kimś - Oh! Jest Grey Lacey – oznajmiła i wszyscy odwrócili się, by spojrzeć tam, gdzie ona patrzyła - Jego oferta była lekka przez ostatnie dwa tygodnie. Zwykle dawał sto dolarów, a teraz tylko pięćdziesiąt. Dzieje się tak prawdopodobnie dlatego, że jego żona Donna sięga po wino lub, powinnam powiedzieć… – przerwała ponownie, aby pochylić się, nie spuszczając wzroku z celu, i zwierzyła się - sięga bardziej niż zwykle. Muszę z nim porozmawiać - Odwróciła się do nich, wyjaśniając - Pięćdziesiąt dolarów to pięćdziesiąt dolarów, a członek tego stada nie powinien wydawać tych pięćdziesięciu dolarów na alkohol.

Odeszła, gdy wszyscy ją obserwowali.

Ramię Layne’a ścisnęło Rocky i spojrzała na niego.

- Zdecydowanie kościół potrzebuje nowej pani do biura – mruknął.

– Jest nieszkodliwa – odparł Rocky.

- Myślę, kochanie, cotygodniowe ofiary są poufne. Myślę też, że plotkowanie nie jest prawnie zakazane, ale jest to przykazanie i stoimy w budynku, w którym Bóg poświęca temu sporo uwagi - Rocky zacisnęła usta, ale jej oczy tańczyły i nie odpowiedziała, więc Layne kontynuował - Prawdopodobnie mógłby poprosić ją o akta osobowe, a ona by je przekazała.

Usłyszał cichy chichot Rocky, a potem wszyscy usłyszeli - Rocky! - Layne odwrócił się i zobaczył, jak Josie Judd wpada między nich.

– Hej, Josie – uśmiechnęła się Rocky, wysuwając się z ramienia Layne’a, by przytulić przyjaciółkę i otrzymać w zamian.

Kiedy odsunęły się od siebie, Josie przyjrzała się grupie i spojrzała znowu na Rocky'.

– Jezu, jesteś cudotwórcą, Słonko – zauważyła Josie - Zostawiłam Chipa na kanapie w majtkach i odliczającego minuty, kiedy będzie mógł otworzyć piwo. A dzieciaki wciąż leżą w łóżkach i robią swoje zombie, które robią tylko w niedzielne poranki lub w dni, kiedy mają testy w szkole. Jak ubrałaś tych chłopców i przyszliście razem do kościoła?

Layne spojrzał na swoich synów. Jasper miał na sobie parę chinosów i niebieską koszulę pod skórzaną kurtką, którą mama kupiła mu w ostatnie święta. Tripp ubrał się podobnie, tylko że miał bordową koszulę i granatowy sweter. Layne miał na sobie inny garnitur i koszulę, których nigdy wcześniej nie nosił, a które dała mu Melody.

- Um… - wymamrotała Rocky, a Josie wymachiwała ręką między nimi i mówiła dalej.

Możesz podzielić się swoimi sekretami bez publiczności i z butelką wina – stwierdziła - A także kiedy usiądziemy i porozmawiamy o aukcji kawalerów. Pogadałam o tym z Heidi, a jej się spodobało. Rozmawiałaś z Feb i Vi?

- Aukcja kawalerów? – zapytał Layne.

Rocky zignorowała go i odpowiedziała Josie – Zamieniłam wczoraj słowo z Vi. Jest za tym i powiedziała, że porozmawia z Feb, Cheryl i Jackie.

- Aukcja kawalerów? – powtórzył Layne.

- To będzie świetna zabawa! - wykrzyknęła Josie - Kocham to!

Layne przyciągnął Rocky do siebie, ponownie obejmując ją ramieniem, obrócił ją na bok, pochylił głowę i ponownie zapytał - Pączuszku, aukcja kawalerów?

- Robimy aukcję kawalerów dla Meghan Reilly – odpowiedziała Josie, zanim zdążyła Rocky, a Layne spojrzał na nią - Namawiam, by wszyscy samotni chłopcy z komisariatu policji i straży pożarnej zgłosili się na ochotnika. Wymyślna kolacja, zespół, kasyno i sprzedawanie rzeczy na cichych aukcjach. Rocky zadzwoniła do mnie wczoraj, to był jej pomysł i będzie super.

- Super! - Tripp włączył się do rozmowy.

- Powinnaś zaprosić dzieciaki. Mógłbym porozmawiać z niektórymi z drużyny piłkarskiej. Weszliby w aukcję – wtrącił Jasper.

Josie odwróciła się do niego i klasnęła w dłonie - Co za świetny pomysł! Im więcej tym lepiej.

– Co to jest? – zapytała Vera, a Layne spojrzał na matkę.

- Meghan Reilly, jest chora i nie stać jej na leki – odpowiedziała Josie - Rzeczy nie układają się dobrze. Jest do tyłu, a Rocky robi takie charytatywne występy, zwykle dla szpitali, klinik i innych takich, ale tym razem robi to tylko dla Meghan.

Oczy Very spoczęły na Rocky, ale zanim zdążyła powiedzieć więcej, wtrącił się Tripp.

- Jak idziesz na aukcję, Jas, lepiej niech Keira oszczędza swoje kieszonkowe – poradził Jasperowi Tripp.

– Moja kobieta się mną zajmie, Trippo- mantyk – odpowiedział arogancko Jasper, a Layne przewróciły oczami na sufit.

– Ty też mógłbyś wystawić się na sprzedaż, tato – ciągnął Tripp, a Layne przesunęły z powrotem wzrok na swojego chłopca - Zebrałbyś najwięcej dolarów.

– Myślę, że wypadłem z rynku, kolego – powiedział cicho Layne i poczuł, jak ciało Rocky sztywnieje, zanim rozluźniło się przy jego boku, gdy oczy Josie skierowały się na niego, a na jej twarzy pojawił się ogromny uśmiech.

– Tak, tato, ale tak naprawdę nie jesteś poza rynkiem, a Roc jest dziana. Myślę, że zapłaciłaby za ciebie niezły grosz - ciągnął Tripp i każda para oczu w ich zbiorowisku zwróciła się w jego stronę, łącznie z oczami Rocky.

Kurwa, ale on nie szedł na aukcję. Po pierwsze dlatego, że Rocky nie była dziana. Miała oszczędności, ale nie musiała ich wyczerpywać, licytując go. A po drugie dlatego, że ona nie szedł na aukcję.

– Porozmawiamy o tym później – mruknął. Josie zachichotała cicho. Vera spojrzała na niego. A Rocky spojrzała w dół na swoje buty, ten kosmyk włosów, który nie był związany w koński ogon na karku, nie zdołał ukryć jej uśmiechu.

Vera uratowała go, ogłaszając - Prawdopodobnie powinniśmy znaleźć ławkę.

– Dobry pomysł – mruknęła Rocky i spojrzał na Josie - Usiądziesz z nami?

- Pewnie - odpowiedziała Josie i wszyscy przenieśli się do wnętrza kościoła.

Byli tam około trzydzieści sekund, kiedy Rocky i Layne wyśledzili go w tym samym czasie.

Był z przodu kościoła, ubrany mniej więcej w ten sam strój co Jasper, z tym że jego spodnie były ciemnoniebieskie. Mimo to było jasne, że to nie ta sama jakość. Obaj chłopcy Layne’a dbali o swój wygląd i ubrania, było to niezbędne dla przeżycia w liceum, a przede wszystkim Jasper, ale Tripp również odgrywał rolę lidera wśród swoich grupy rówieśników licealistów. Layne dokładnie wiedział, jak drogie były ich ubrania, bo za nie zapłacił.

Ubrania mężczyzny, który stał z przodu kościoła były gorszej jakości, ale było to oszustwo, którego Rutledge jeszcze się nie nauczył. Layne wiedział, że to oszustwo, ponieważ mężczyzna z przodu kościoła miał więcej gówna we włosach niż Tripp i fryzurę, której nie zdobył u zwykłego fryzjera. Miał też opaleniznę, która nie pochodziła od słońca ani od oliwkowego odcienia skóry. Był październik w Indianie i, chyba że ktoś był świeżo po urlopie, nie był opalony.

A do tego był niezwykle przystojny, jak z magazynu i miał łatwy, bardzo biały uśmiech, którym błyszczał w otaczającym go stadku dziewcząt.

Bielone zęby, opalenizna po solarium i starannie wykonana fryzura za pięćdziesiąt dolarów.

Na pewno nie Duszpasterz Młodzieży.

– Przepraszam – mruknęła Rocky i odsunęła się od niego, zanim zdążył ją złapać.

Nie odeszła na trzy kroki, zanim Layne rozkazał proste - Tripp.

- Zajmę się - mruknął Tripp i ruszył za Rocky.

Rocky kroczyła naturalnie, ale Layne obserwował i dowiedział się czegoś nowego o swojej kobiecie. Kiedy miała na myśli interesy, jej postawa się zmieniała. Stało się subtelnie bardziej sugestywne i o wiele bardziej godne obejrzenia. Przyciągnęła uwagę TJ Gainesa, stojącego dziesięć ławek od przodu i utrzymała ją.

Miał nastoletnie dziewczyny spijające każde jego słowo i praktycznie zwisające z każdej jego kończyny. Ale dla Gainesa zniknęły. Gaines obserwował Rocky i, nawet stojąc z przodu kościoła, miał spojrzenie otwarcie cielesne.

Nie, zdecydowanie nie był Duszpasterzem Młodzieży.

Rocky okrążyła przód ławek, kołysząc biodrami, kołysząc tyłkiem, i nawet na niego nie spojrzała, tylko uśmiechnęła się promiennie do kogoś w drugiej ławce. Zatrzymała się i przywitała staruszkę, której Layne nie znał, posuwając się do tego, że położyła kolano na wolnej przedniej ławce, żeby się pochylić, wziąć starą kobietę za rękę i porozmawiać. Oznaczało to również, że obcisła spódnica, którą Layne zauważył, miała rozcięcie z tyłu, rozciągnęła się na jej biodrach, udach i tyłku, który teraz był wypięty.

Oczy Gainesa zatrzymały się na jej tyłku, a jego spojrzenie nadal było cielesne, ale teraz także głodne.

Kurwa.

Rocky właśnie uderzyła jego radar z wielkim, pieprzonym ping.

- Cholera, tato, jest dobra – mruknął Jasper zza niego.

Layne poczuł, jak zaciska mu się szczęka i powstrzymywał się, gdy uwagę Rocky przykuło kilka dziewczyn, tak jak wiedziała, że przykuje. Ścisnęła dłoń starszej pani i zwróciła się do dziewcząt i Gainesa. Widział, jak jej głowa poruszała się, gdy witała się z otoczeniem Gainesa, a potem, mimo że była odwrócona plecami do Layne’a, wiedział, w której chwili jej oczy spotkały się z oczami Gainesa, ponieważ tak ułożył swoje rysy, by ukryć głód, ale nie zmieniły się w życzliwego Duszpasterza Młodzieży. Zamiast tego zmieniły się na rażące zainteresowanie. Zainteresowanie, które miała zobaczyć, przeczytać i, jak miał nadzieję Gaines, zacząć działać.

Layne spiął się, by się poruszyć, gdy Gaines wyciągnął rękę, a Rocky uniosła swoją, by ją wziąć, ale Layne zatrzymał się, bo Tripp zrobił swoje. Rozmawiał z jedną z dziewczyn, ale w chwili, gdy dłoń Rocky dotknęła dłoni Gainesa, Tripp nie zawahał się. Odwrócił się do Layne’a i zawołał - Dobra, tato, idziemy! - nawet jeśli Layne nie powiedział ani słowa.

Potem Tripp pochylił się, chwycił Rocky za rękę, powiedział kilka słów do Gainesa i otaczających go dziewczyn, odwrócił się i pociągnął Rocky za sobą i prowadził ich z powrotem do Layne’a, Jaspera, Very i Josie, ciągnąc za sobą Rocky.

Layne uśmiechał się, gdy jego syn i jego kobieta się poruszali. Tripp odwzajemnił uśmiech.

Rocky się nie uśmiechnęła. Rocky wyglądała na niezadowoloną.

Tripp nie puścił dłoni Rocky, dopóki ramię Layne’a nie objęło jej ramion, przyciągnął ją do siebie i uniósł brodę do Trippa, który się cofnął.

Potem opuścił brodę, by spojrzeć na Rocky.

– Nie fair – szepnęła, zanim zdążył się odezwać - Posiłki.

– Mała – odpowiedział z uśmiechem.

– Powinniśmy usiąść – oznajmiła nagle Vera. Rocky odwróciła głowę do niej, Layne puścił Rocky z westchnieniem i wszyscy usiedli w ławce.

Layne nie powiedział synowi, żeby to zrobił, a i tak Jasper pracował z nim, aby zaprojektować układ siedzeń, aby przypiąć Rocky między nimi, tak aby Tripp wszedł pierwszy, potem Vera, Jas, Rocky, Layne, a na końcu Josie.

Rozpoczęło się nabożeństwo i dużo stali, siedzieli i śpiewali, chociaż Layne nie śpiewał. Podczas gdy oczy ludzi były skierowane na ich śpiewniki, oczy Layne’a były utkwione w Gainesa, który był w ławce trzy rzędy z tyłu i z boku. Po jednej stronie miał bardzo ładną, bardzo młodą blondynkę, a po drugiej bardzo ładną, bardzo młodą rudą. Cała ławka była zajęta przez dziewczyny, niektóre ładne, inne nie-tak-ładne, ale wszystkie były młode. Layne domyślił się, że to pierwszoroczne, co najwyżej druga klasa.

Dwie sekundy po rozpoczęciu kazania Rocky przysunęła się do niego, a jej usta powędrowały do jego ucha.

– On nie jest dobry – szepnęła.

– Wiem, mała – odszepnął.

- On naprawdę nie jest dobry - ciągle szeptała.

Layne odwrócił głowę do niej, jej usta odsunęły się od jego ucha, ale zbliżył swoją twarz do jej, patrzył w jej oczy i odszepnął - Mała, ja to wiem.

Spojrzała na niego przez sekundę z niepokojem w oczach, potem skinęła głową i odwróciła się twarzą do przodu.

Layne spojrzał na Gainesa i jego zwolenniczki i poczuł, jak ściska mu się w żołądku.

W tym momencie podjął decyzję.

Pochylił się przed Rocky, przykuł uwagę Jaspera, a Jasper również pochylił się przed Rocky.

– Właśnie wszedłeś do czynnej służby – mruknął Layne.

Oczy Jaspera przesunęły się po kościele do trzeciej ławki, a potem z powrotem na Layne’a.

- Jasne – odparł po cichu i usiadł z powrotem.

Layne też usiadł, spojrzał na Rocky i zobaczył, że się uśmiechała.

*****

Po kazaniu Layne wrócił do przedsionka, trzymając Rocky za rękę i zatrzymali się, gdy jedna z przyjaciółek jego matki zawołała ją po imieniu, a Vera oderwała się od grupki, by ją przywitać.

Pięć sekund później Layne poczuł, jak dłoń Rocky mocno ściska jego dłoń. Spojrzał na nią, aby zobaczyć jej oczy skierowane przez przedsionek, a jego oczy podążały za jej wzrokiem.

Gaines znowu pasł swoje stado, ale bardzo ładna, bardzo młoda rudowłosa była blisko niego i miała rękę opartą na jego klatce piersiowej. Nie mogła mieć więcej niż czternaście lat, ale położyła rękę na jego klatce piersiowej, tak jak Rocky kładła swoją na Layne’a.

Layne’a skręciło się w żołądku.

Nie chodziło o Boga, Jezusa i religię. Nie chodziło też o narkotyki. To było coś, co podejrzewał, że było, ale miał nadzieję, że nie chodziło o to. Chodziło o coś innego. Coś znacznie gorszego niż narkotyki.

Ale Layne nie zrozumiał tego, że facet tego nie ukrywał. To było tak, jakby miał carte blanche, by uprawiać swój nieletni harem w przedsionku kościoła. A jeśli interesował się młodymi dziewczynami, to jak mógł być tak rażąco zainteresowany Rocky?

Layne rozejrzał się po tłumie i zobaczył, że jacyś dorośli przyglądają się grupie, zachowując czujność i zakłopotanie. Rodzice, którzy mieli obawy, ale nie wkraczali.

Layne spojrzał na Gainesa, któremu ręka opadła po zrobieniu czegoś wokół ucha rudej.

Dedykacja.

Te dziewczyny były oddane nie swojej wierze w Jezusa, ale kultowi TJ Gainesa. Ci rodzice przemówili się z nimi, a dziewczynki wpadły w szał, jak potrafią nastolatki. Rodzice byli albo leniwi i nie chcieli bólu głowy związanego z radzeniem sobie z wkurzonymi nastolatkami w ferworze bardzo chorego zauroczenia, albo nie umieli nic zrobić, ale spekulacje, na które naprawdę mieli nadzieję, nie były trafne.

W miasteczku było to niewątpliwie to drugie.

Layne spojrzał na swoich synów - Jas, Tripp, zamknijcie to gówno - warknął.

Obaj jego chłopcy skinęli głowami i przecisnęli się przez tłum.

– Layne? - Rocky zawołała szeptem i Layne spojrzał na nią.

– Nowy plan, pączuszku – odpowiedział.

– Czyli co? – podpowiedziała.

– Podkręcimy to – odparł Layne.

– Podkręcicie to? - zapytała i pochylił się do niej.

– Ten człowiek potrzebuje konkurencji – wyszeptał.

– Myślałam, że powiedziałeś, że nie lubi nikogo, nawet licealistów, wtrącających się w jego akcję.

– Nie lubi tego – stwierdził Layne.

- Więc?

- Więc mam nadzieję, że będzie działał, by bronić swojego terytorium i spieprzy, albo zorientuje się, że jest wysadzony w powietrze i ucieknie z miasteczka.

– Myślałam, że chcesz go zdjąć – zauważyła Rocky.

- Chciałem. Nie podoba mi się pomysł, że przeniesie się na inną zdobycz. Ale teraz, jak widziałem to gówno na własne oczy, nie podoba mi się, że jego ofiarą są moi ludzie. Jak nie możemy go zdjąć, chcę, żeby wyszedł z miasta.

Spojrzała na niego przez sekundę, zanim dała mu dołeczek i przysunęła się bliżej.

Kiedy się zbliżyła, odchyliła głowę do tyłu i szepnęła - Prawdopodobnie nie powinieneś wymawiać słowa na „p” w kościele, Layne.

- Myślę, że Bóg ma większe zmartwienia w swoim domu niż ja, zrzucający bombę „p”, pączuszku.

Dołeczek pogłębił się, uniosła dłoń, by owinąć palce wokół jego szyi i wstała na palcach, by dotknąć ustami jego.

- Uh… - Usłyszeli z bliska mamrotanie Josie i oboje odwrócili do niej głowy - Chcecie mnie wtajemniczyć w to, o czym szepczecie?

– Niezupełnie – odparł Layne, a Rocky zachichotała.

– Właśnie dyskutujemy, co zjemy na kolację – skłamała Rocky.

- Racja - odpowiedziała Josie, jej oczy były bystre i inteligentne – Odkąd wkroczyliście do sanktuarium, byliście na Alercie Czerwonym - Jej oczy zatrzymały się na Layne - Co to spowodowało?

Zanim zdążył odpowiedzieć lub w tym przypadku nie odpowiedzieć, Rocky nagle zawołała - Harry! - Odwróciła głowę do Josie i powiedziała - Zadzwonię później, Słonko. Okej? - I zanim Josie zdążyła odpowiedzieć lub Layne zdążył spojrzeć na to, co przykuło jej uwagę, odsunęła się od niego w kierunku Harrisona Rutledge’a.

Ciało Layne’a zesztywniało, gdy patrzył, jak Rocky witała Rutledge’a, kładąc mu rękę na ramieniu i całując go w policzek.

Biorąc pod uwagę, że Layne spędził sporo czasu śledząc Rutledge’a, wiedział, że Rutledge rzadko opuszczał niedzielne msze. Nigdy nie rozumiał, dlaczego mężczyzna, który nie był na tyle mądry, by ukryć, że brał łapówki, chodził do kościoła, ale podejrzewał, że właśnie o to chodziło. Wysiłek, by ukryć, że brał łapówki.

Zapomniał o Rutledge’u, ale Rocky nie zapomniała.

Wiedziała, że tam będzie.

Cholera, grała jedną cholerną sztukę. Dwie pieczenie na jednym ogniu.

– Przepraszam – mruknął Layne do Josie i poszedł za Rocky.

– Zrobiłbyś mi taką przysługę, gdybyś mógł pomóc - Usłyszał, jak Rocky mówiła, gdy się zbliżył, a oczy Rutledge’a przesunęły się na niego i stały się ostrożne.

– Rutledge – przywitał się Layne, uderzając ich, i otoczył ramieniem talię Rocky, odciągając ją od Rutledge’a i tuląc do siebie.

– Tanner – przywitał się Rutledge.

Rocky spojrzał na Layne’a - Poprosiłam go, żeby wyszedł na aukcję. Byłby doskonały! - Spojrzała z powrotem na Rutledge’a i skłamała - Kobiety będą dla ciebie rzucać się sobie do gardeł.

Harrison Rutledge nie był brzydki, ale miał metr siedemdziesiąt siedem, jasnobrązowe włosy, które szybko się przerzedzały, i brzuch, który równie szybko się formował.

– Nie wiem, Rocky – mruknął Rutledge.

– Och, musisz to zrobić – nalegała Rocky - Layne tego nie zrobi, ponieważ jest ze mną, Colt jest zajęty, a potrzebujemy tak wielu gorących facetów, jak tylko możemy.

– Rozmawiałaś z Mike’m? – zapytał Rutledge.

- Jest na mojej liście! - Rocky odpowiedział entuzjastycznie, Rutledge nie wyglądał na przekonanego, więc pochyliła się, złapała go za rękę i ścisnęła - Pomyśl o tym, Harry - poprosiła i opuściła jego rękę, ale przechyliła głowę - Dla mnie?

Rutledge spojrzał na nią, uśmiechnął się i powiedział – W porządku, Rocky, pomyślę o tym.

Klaskała w dłonie i zawołała - Świetnie! - zanim spojrzała na Layne’a i powiedziała - Czy to nie wspaniałe, skarbie?

– Tak, mała, świetnie – mruknął do niej Layne i spojrzał na Rutledge’a.

– Bardzo by to pomogło, stary. Sean byłby wdzięczny.

Oczy Rutledge’a zmieniły się z nieufnych w ostrożne. Popatrzył na Layne’a przez chwilę, po czym skinął głową – Zrobiłbym wszystko dla Seana.

Pieprzony kłamliwy worek gówna.

- Doskonale! – wykrzyknęła Rocky, lekko podskakując, a oczy Rutledge’a skierowały się na jej cycki, by zobaczyć, jak się podskakują.

Worek gówna.

Layne skończył i powiedział to, ściskając Rocky i mówiąc - Przegapiłem naleśniki, pączuszku. Musimy wracać do domu. Jestem głodny.

Spojrzała na niego i objęła go w pasie – Jasne, oczywiście - Jej spojrzenie powędrowało do Rutledge’a - Do zobaczenia później?

– Później, Rocky - Skinął na Layne’a - Tanner.

– Później – burknął Layne i odsunął Rocky.

Kiedy zrobili pięć kroków, mruknęła pod nosem - Poszło dobrze.

– Zrób mi przysługę – mruknął Layne.

- Co? - zapytała.

– Nie skacz koło tego dupka.

Zatrzymała się i spojrzała na niego zdezorientowana - Czemu?

Spojrzał na nią - Kochanie, masz świetny biust. Będę musiał pogodzić się z tym, że wszyscy to zauważą, ale nie chcę musieć znosić tego, że ten dupek utkwił w tym wzrok.

Zrozumienie zalało jej twarz, zrozumienie i wstręt.

– Och – szepnęła.

– Och – powtórzył Layne.

- Okej, więcej nie skoczę – ustąpiła natychmiast.

– Doceniam to – odparł Layne.

Podeszła Vera - Zdecydowałam się na kotlety wieprzowe i ziemniaki au gratin na kolację - oznajmiła, a potem kontynuowała - I robię moje ciasto Milky Way - Po tym Layne poczuł, że Rocky jest u jego boku całkowicie twarda - Musimy wracać do domu. Muszę iść do sklepu.

Layne podejrzewał, że Vera właśnie wyciągnęła wielkie działa. Jego ulubionymi były kotlety wieprzowe, ziemniaki au gratin i ciasto Milky Way i Rocky wiedziała o tym, bo to ona zrobiła mu jego pierwsze ciasto Milky Way w pierwsze urodziny, które z nią obchodził, a Vera tam była. Ciasto Milky Way nie należało do Very, to było Rocky. Poza tym, że Vera miała w ciągu ostatnich osiemnastu lat wiele okazji, żeby zrobić to za niego, a Rocky nie. Layne nie pasował do taktyk wojennych lasek, ale podejrzewał, że jego matka właśnie eskalowała wrogość.

– Mamo… - Layne zaczął ostrzegać, ale Vera mu przerwała.

- Musimy jechać – stwierdziła – Pójdę po chłopców - Potem pospieszyła w kierunku Jaspera i Trippa, którym udało się wyrwać tłum dziewczyn z sideł TJ Gainesa i oślepiali je swoim światłem footballistów.

Wzrok Layne’a powędrowały do Rocky, aby zobaczyć patrzyła na jego matkę.

– Roc…

– To moje ciasto – szepnęła, wciąż nie odrywając oczu od jego matki.

Layne westchnął, po czym powtórzył – Roc…

Jej spojrzenie padło na jego - Ona nie może mieć tego ciasta.

- Po prostu pozwól jej robić to, co myśli, że musi zrobić.

Rocky spojrzała na niego gniewnie, a potem jej oczy się zmieniły, a szyja Layne’a skurczyła się, ponieważ nie podobało mu się to, co zobaczył, zanim ukryła to, odwracając od niego wzrok.

- Rocky? - nazwał.

Spojrzała na niego ponownie - Wiesz, nie robiłam tego ciasta od lat. Nie dla taty, nie dla Merry, nawet kiedy o to poprosili, i nie dla Jarroda.

Rozumiał spojrzenie, obie ręce powędrowały do jej bioder i mruknął - Mała.

– To moje ciasto – powtórzyła, wracając do szeptu – I ona o tym wie.

Potem wyrwała mu się z rąk i odeszła.

Tak, miał rację, eskalacja wrogości.

Wziął głęboki oddech przez nos, spojrzał, jak matka zgarnia jego synów, a kiedy zaczęli iść w jego stronę, Layne odwrócił się i poszedł za Rocky do samochodu.

*****

Kiedy dotarli do domu, Rocky wciąż był wkurzony na Verę i bez słowa przemaszerowała przez dom i po schodach na górę.

Layne poszedł za nią, nie dlatego, że była wkurzona. Sama sobie to pościeliła, zostawiając go i musiała sobie radzić z jego matką na swój sposób. Powiedział swój kawałek. Vera to zignorowała. Rocky najwyraźniej nie miała zamiaru uciekać z powodu wybryków Very. Więc teraz się nie angażował.

Nie, poszedł za nią, bo on był wkurzony. Wykonała swoje sztuczki i postawiła na swoim, a Layne’owi nie podobało się, jak do tego podeszła. Nie miało znaczenia, że miała rację – wsadziła jemu to gówno z Gaines’em pod nos, żeby zintensyfikować operację. Ponieważ robiąc to, również się postawiła na celowniku, a to, w połączeniu z tym, jak to rozegrała, wkurzyło go.

Nadszedł czas, aby dać Rocky nauczkę.

Była w połowie jego sypialni, kiedy dotarł do drzwi i zamknął je za sobą głośno. W chwili, gdy to zrobił, zatrzymała się i odwróciła.

– Będę musiała porozmawiać z twoją matką – oznajmiła.

– Później – odparł Layne, podchodząc do niej.

- Nie, za jakieś dwie minuty, zanim pójdzie do sklepu spożywczego, wróci i ukradnie moje ciasto.

– Mam do omówienia rzeczy większe niż ciasto, pączuszku – odparł Layne, wciąż zbliżając się do niej. Wyraz jej twarzy się zmienił. Przyjrzała mu się dobrze, odczytała jego nastrój i trafnie zaczęła się cofać.

– Layne… – zaczęła, unosząc rękę i Layne nie przestał się poruszać, ale jego wzrok powędrował do jej dłoni, a potem z powrotem do jej oczu.

- Nie nosisz bandaża – zauważył.

Cofała się, wciąż trzymając rękę w górze, i zapytała - Co?

– Bandaż, mała, na nadgarstek - Layne szedł dalej do przodu, więc uderzyła w krawędź sklepionego przejścia do łazienki i natychmiast wyprostowała się, cofając się do łazienki.

– Um… już nie boli – odpowiedziała.

– Doktor, mówił, że możesz to zdjąć? – zapytał Layne, kiedy przeszli przez łazienkę i weszli do garderoby.

- Nie, Layne, umm… co robisz?

- Mówię o twoim nadgarstku, a potem, za jakieś dwie sekundy, zaniosę cię do łóżka, przerzucę przez kolano i sklepię w twoją słodką dupę.

Jej oczy zaokrągliły się w chwili, gdy uderzyła w ścianę garderoby.

– Layne…

Wszedł głęboko w jej przestrzeń. Jej ręka uderzyła w jego klatkę piersiową, a on szedł dalej, zmuszając jej ramię do zgięcia w łokciu i uwięzienia go między nimi, gdy kładł ręce na ścianie po obu jej stronach.

– Pogrywałaś ze mną, pączuszku.

- Wiem - Zaskoczyła go, od razu się do tego przyznając – Ale to było ważne.

- Jak to jest ważne, rozmawiamy o tym. Nie pieprzysz mnie.

Spojrzała na niego i położyła wolną rękę na jego talii – Nie pieprzyłam cię, Layne – szepnęła.

- O tak, mała, teraz - jego głowa pochyliła się i przysunął do niej w twarz – ja wypieprzę ciebie.

– Layne – wydyszała, nie odrywając oczu od jego i słysząc to, stracił kontrolę.

Jego ręce przesunęły się od ściany do jej szczęk. Odchylił jej głowę do tyłu i podciągnął ją, gdy jego usta zacisnęły się na jej ustach. Otworzyła je natychmiast. Jego język wsunął się do środka, jej ramiona owinęły się wokół jego ramion i wcisnęła się w niego.

Pocałował ją mocno, wymagająco, mokro, a ona dała mu wszystko, co od niej brał. Jej palce przesunęły się po jego marynarce, by ściągnąć ją z ramion, więc uwolnił jej twarz, opuścił ręce i pozwolił jej opaść.

Jego ręce powędrowały bezpośrednio do jej tyłka, przyciągając mocno jej biodra do jego twardniejącego penisa, a jej dłonie powędrowały do jego koszuli, wyciągając ją ze spodni, wchodząc pod nią, jej palce muskały jego skórę.

Jego usta uwolniły jej i powędrowały w dół jej szyi.

Odwróciła głowę i szepnęła mu do ucha - Kochanie - a jego ręka wsunęła się pod jej sweter w górę i chwycił jej pierś. Napięła się i powtórzyła szeptem - Kochanie.

Ładnie pachniała, smakowała dobrze, a jej sutek był twardy w jego dłoni. Miała na sobie jedną ze swoich obcisłych spódniczek i szpilki, a Layne lubił to wszystko. Lubił to od jakiegoś czasu i miał polubić to znacznie bardziej.

- Chcesz tego? - warknął jej do ucha.

- Ja… - zaczęła, a on nagle odsunął się, odwrócił ją twarzą do ściany i przysunął się do niej.

- Przyłóż ręce do ściany i ich nie ruszaj – rozkazał.

- Layne.

- Zrób to. Teraz.

- Layne.

Wcisnął swojego twardego kutasa w jej tyłek - Teraz pączuszku.

Przyłożyła ręce do ściany. Podciągnął jej obcisłą spódniczkę po udach i usłyszał, jak wciągała wdech, kiedy spojrzał w dół.

Kurwa, miała na sobie pończochy samonośne z koronką i ciemnoniebieskie majtki z satynowym tyłem, które odsłaniały cały pierdolony pośladek.

Chryste, gorąca.

– Layne – powtórzyła na wydechu.

Zawinął jej spódnicę wokół jej talii i jedną ręką zsunął się w dół, na przód jej majtek, a drugą w górę, szarpiąc jej sweter na piersiach, po czym zsunął jej stanik i pociągnął palcami za sutek.

To dało mu kolejne westchnienie. Jego palec uderzył w jej łechtaczkę, jej biodra drgnęły, a ona wyszeptała - O mój Boże - i przesunęła się, by wcisnąć się tyłem w niego.

- Trzymaj ręce na ścianie - warknął jej do ucha, jednocześnie poruszając jej łechtaczką i sutkiem.

Jej głowa opadła na jego ramię, a jej oddech stał się ciężki.

– O mój Boże – powtórzyła, obracając się tak, że przycisnęła czoło do jego szyi. Jej plecy wygięły się w jego dłoni, a biodra wcisnęły się w jego palce.

- Lubisz to? – zapytał, chociaż wiedział, że to lubiła. Chciał, żeby to powiedziała.

– Tak – wydyszała.

Przestał bawić się jej łechtaczką, wsunął dwa palce w jej przemoczoną cipkę i odwrócił głowę, by patrzeć, jak jej szyja wygina się w łuk, przyciskając jej głowę do jego ramienia, z rozwartymi ustami. Odepchnęła się od niego, tracąc koncentrację, jej ręce ześlizgnęły się po ścianie.

– Ręce do ściany, Rocky – rozkazał, a jej biodra drgnęły, gdy jego palce wsuwały się i wysuwały z niej, a drugą ręką poruszał jej cyckiem.

– Ty – odetchnęła szybko po tym, jak pracował na niej przez jakiś czas.

– Dostaniesz mnie, kochanie – obiecał, obserwując jej twarz - Pieprz się o moje palce.

Natychmiast zrobiła, jak jej kazał. Rocky, jego Rocky, Jezu, tak cholernie gorąca. Dosunęła się blisko, tak blisko, że sięgała po to, a to miało być dobre i obserwowanie jej sprawiło, że prawie doszedł w spodniach.

Kiedy była już prawie na miejscu, odsunął się. Sapnęła i zaczęła się odwracać.

– Ręce do ściany – zażądał. Trzymała ręce przy ścianie, ale wykręciła szyję, żeby na niego spojrzeć, jej oczy były zamglone, jej twarz wypełniona potrzebą, a on zahaczył kciukiem jej majtki i szarpnął jej a nóg – Wyjdź z nich - Znowu zrobiła zgodnie z rozkazem. Layne uwolnił swojego fiuta ze spodni i kontynuował - Rozłóż nogi - Znowu zrobiła to, co jej kazał, wypinając mu tyłek, gotowa na to, niewerbalnie błagając o to.

- O to chodzi – warknął, zgiął kolana i wbił się w nią.

Pieprzona rozkosz.

– O Boże – jęknęła, a on w nią wjechał. Jednym ramieniem owinął się wokół jej brzucha, odsunął rękę od jej piersi i zakrył jej usta, gdy dochodziły jęki.

– Weź mnie, Rocky – burknął, jadąc mocniej, szybciej i słuchał, jak jej stłumione jęki stawały się coraz głębsze.

Trzymał się jej, wiedząc, że to narastało w niej, gdy narastało w nim, aż jej głowa odskoczyła do tyłu, zderzając się z jego ramieniem i poczuł, jak jej usta otwierają się na jego dłoni, gdy jej cipka zaciskała się wokół jego kutasa.

Piękne.

Puścił, wjechał głęboko i eksplodował.

Kurewsko piękna.

Chryste, ale on ją kochał.

Jechał w niej delikatnie, gdy uspokajał się, po czym zakorzenił się i użył dłoni na jej szczęce, by skręcić jej szyję, by móc wziąć jej usta do pocałunku. Jej język tańczył z jego językiem, zanim się wyciągnął, odwrócił ją plecami do ściany i pocałował ją ponownie, podczas gdy zsunął spódnicę z powrotem w dół jej bioder.

Jego usta opuściły jej, ale ich oczy się spotkały, jej ramiona owinęły się wokół jego pleców, kiedy trzymał jedną ręką na jej szyi, drugą poprawiając spodnie i patrzyli na siebie.

Spuściła oczy, wcisnęła się i pocałowała go w gardło.

Jej usta pozostały tam i poczuł, jak się poruszają, kiedy powiedziała - Dzisiaj zaczyna się znacznie lepiej niż wczoraj.

Uśmiechnął się, jego ręka przesunęła się do jej szczęki, by odchylić jej głowę do tyłu, żeby mógł na nią spojrzeć.

– To nie Ozzie i Harriet, pączuszku – zauważył.

– Biedni Ozzie i Harriet – odpowiedziała.

Jego uśmiech pogłębił, zanim spoważniał.

– Nie graj ze mną ponownie, Roc. Jak czegoś chcesz, rozmawiajmy o tym.

Rocky nie miała ochoty na poważnie.

- Nie jestem pewna, czy to był środek odstraszający, kochanie, bardziej jak zachęta.

– Mówię poważnie – poinformował ją.

– Ja też – odpaliła.

Spojrzał na jej twarz i uderzyło go, że wyglądała na szczęśliwą. Nie wyglądała na szczęśliwą ani razu, kiedy ją widział, odkąd był w domu, a teraz wyglądała na szczęśliwą. I wiedział, że to tylko pozostałość orgazmu przy ścianie w jego garderobie. Chodziło głównie o przebywanie z Layne’em w jego garderobie.

Jego irytacja zniknęła, gdy wyraz jej twarzy osiadł głęboko w jego duszy.

Przesunął kciukiem po jej kości policzkowej i delikatnie zadał jej to samo pytanie, które zadała mu zeszłej nocy.

– Co mam z tobą zrobić, Raquel Merrick?

Jej wyraz twarzy się zmienił. Nie mógł tego odczytać, ale wyglądało na to, że się bała. To nie był tak właściwie strach. Zamiast tego wyglądała na zaniepokojoną, a może nawet nieśmiałą, zanim jej ciche słowa wyjaśniły jej wygląd.

– Wszystko, co chcesz, Layne, pod warunkiem, że jesteś ze mną, kiedy to robisz.

To było. Pieprzone dzięki, to było to.

Rocky miała zamiar znowu zaryzykować ciemność i dzikość.

Layne poczuł, jak przepala przez niego kolejny złoty szlak, ale tylko poprosił o potwierdzenie.

- Rozumiem, że oznacza to, że nie musimy jutro wieczorem rozmawiać.

Rocky przyglądała mu się tylko przez chwilę, zanim skinęła głową.

Layne uśmiechnął się.

Potem przymknął twarz i wyszeptał - Idź się umyj, pączuszku.

- Okej - odszepnęła, dotknęła ustami jego i wysunęła się sprzed niego.

Zaczęła odchodzić, ale nagle odwróciła się, przykucnęła, złapała majtki i wrzuciła je do w większości pustego, ale wciąż częściowo wypełnionego kosza. Potem rzuciła mu zadowolony uśmiech i poszła do łazienki.

Layne spojrzał na jej majtki, wiedząc dokładnie, co mówią.

Vera mogła mieć ciasto Milky Way i pranie Layne’a, ale Rocky miała w tym praniu majtki, które zerwał jej z nóg, zanim ją przeleciał.

To była brudna sztuka, cios poniżej pasa, ale nieodwołalnie potwierdzał jej rację.

Jego ręce powędrowały do guzików koszuli i uśmiechnął się.

Jego matka była godną rywalką, ale Rocky zdecydowanie walczyła, by wygrać.