19 - Mądrość, współczucie i siła

 

Rozdział 19

Mądrość, współczucie i siła

 

 

 

- Cześć, Tanner! Przyjechałeś zobaczyć Rocky?

Sharon Reynolds zobaczyła go, kiedy wchodził frontowymi drzwiami szkoły i odsunęła się od biurka, by go przywitać, zanim jeszcze przeszedł przez drzwi biura.

Layne uśmiechnął się do niej – Sharon. Tak. Jest wolna? - zapytał, ale wiedział, że nie jest.

– Nie, uczy w audytorium – odpowiedziała Sharon.

- Muszę z nią porozmawiać, to trochę ważne. Czy możesz przesłać jej wiadomość?

Pomachała ręką przed twarzą - O nie, nie martw się o to. Jestem pewna, że dzieci nie będą miały nic przeciwko temu, że jej przeszkodzisz - Pochyliła się i mrugnęła do niego - Po prostu idź do audytorium. Wiesz, gdzie to jest, prawda?

- Tak, czy muszę się wpisać?

Uśmiechnęła się do niego szeroko - Zrobię to za ciebie. Obiecaj tylko, że wpadniesz odwiedzić dziewczyny w biurze i się wypiszesz, dobrze?

Layne odwzajemnił jej uśmiech równie dużym uśmiechem, a jej oczy zatrzymały się na jego ustach.

- Obiecuję. Dzięki, Sharon.

- Racja - wyszeptała, wciąż wpatrując się w jego usta, a Layne nie zawahał się, odwrócił się i poszedł korytarzem.

Była środa i był to tydzień Zabić drozda. Pomiędzy pracą nad jego sprawami, zarówno płatnymi, jak i niepłatnymi, rozmową z matką, pilnowaniem domu Gabby i Stew, goszczeniem co wieczór dwóch nastoletnich dziewczyn w swoim domu i próbami zejścia się z Rocky, tydzień był już i tak oszałamiająco zajęty. Nie miał czasu, żeby się zakraść i popatrzeć, jak Rocky uczy.

Na szczęście Sharon Reynolds po części ułatwiła zakradnięcie się.

Reszta nie była już taka łatwa.

Layne przemówił do Very, ale najwyraźniej nie była gotowa odłożyć broni. Przynajmniej teraz oddawała strzały szeroko, a nie patroszyła Rocky bagnetem.

Jasper dał Layne’owi markę, model i kolor samochodu TJ Gainesa, ale bez adresu. O ile Jasper mógł zebrać informacje, nikt nie wiedział, gdzie mieszka i nikt tam nie był. Layne jeździł do kościele kilkanaście razy w ciągu dwóch i pół dnia i nigdy nie widział na parkingu niebieskiej Hondy, żeby ją oznaczyć i pojechać za nim do domu. Jeździł też po spotkaniach nastolatków i nadal nie jechał z Hondą. Oznaczało to, że Layne był tej nocy na służbie, czekając, aż Gaines opuści Grupę Młodzieży i stamtąd za nim pójść.

Layne dowiedział się, że Jasper się nie mylił, a Keira była świrem i lubiła boysbandy, a Jasper lubił ją na tyle, że pozwolił jej grać w domu i robić to głośno. Layne nie widział tego pozytywnie w przyszłości, ponieważ Tripp nie lubił boysbandów, Vera zdecydowanie nie lubiła boysbandów, Devin poważnie nie lubił boysbandów, a Rocky nienawidziła ich prawie tak samo jak Layne. Jasper będzie musiał niedługo zamknąć to gówno, albo wybuchnie wojna.

A w poniedziałek wieczorem Layne odkrył, że Giselle Speakmon była ładną blondynką siedzącą obok TJ Gainesa. Wyraźnie ona i jej rodzice myśleli również o Raquel Merrick jako o swojej idolce, skoro młodsza siostra Giselle miała jakiegoś bardzo gównianego raka, który był znacznie bardziej gówniany niż rak w ogóle, a Roc zorganizowała imprezę charytatywną, która zarobiła pieniądze na dom dla rodziców w pobliżu szpitala. Dom miał zostać zamknięty, a event Rocky go uratował. Rodzice Giselle nie mieszkali daleko, ale dojazd, który oznaczał dwugodzinną wycieczkę każdego dnia przez wiele miesięcy, był ciężarem, którego nie mogli znieść, oprócz tego, że mieli w domu zarówno naprawdę chore, jak i zdrowe dziecko. Ten dom znajdował się obok szpitala i jedno lub drugie mogło zostać w nim przez sześć miesięcy, podczas gdy ich córka przechodziła leczenie szpitalne, co znacznie ułatwiło życie i w pełni przypisali Rocky tę zbawczą łaskę.

Siostra była teraz w remisji, a rodzina Speakmon była zachwycona Świętą Rocky.

Dlatego, ponieważ Rocky tam była, ich słodka, bardzo cicha, boleśnie nieśmiała córka mogła spędzać czas z Tripp’em w domu Trippa. Rodzice ją wysadzili, a Rocky odwiozła ją do domu.

W poniedziałek wieczorem milczała, tylko trochę rozmawiała z Rocky, a trochę z Keirą. Omijała Verę szerokim łukiem, prawdopodobnie dlatego, że Vera zbyt mocno się starała, gdy Giselle celowała w Rocky. Jasper, Layne i Devin otwarcie ją przestraszyli. Ale wydawała się najbardziej komfortowa, przytulona do Trippa, a Layne wiedział dlaczego. Tripp ją rozśmieszył i było coś w tym dzieciaku, coś, co sprawiło, że Layne ścisnął się brzuch, bo widząc ją śmiejącą się, podejrzewał, że nie robiła tego często, a może w ogóle.

We wtorek wieczorem zaczęła wychodzić z siebie, wpuszczając Verę, ale Layne wiedział, że dla reszty będzie to bolesny proces.

W domu pełnym dzieci, z jego matką i Devin’em, Layne i Rocky nie znaleźli zbyt wiele czasu na połączenie się, a przynajmniej nie w taki sposób, w jaki on chciał się połączyć. Nie mieli żadnej szansy na rozmowę sam na sam, a kiedy kładli się do łóżka, ona odlatywała w ciągu kilku minut. Na szczęście jego Rocky ze snu go nie opuściła. Obudziła go wystarczająco wcześnie, by Layne zwrócił się do swojej prawdziwej Rocky i obudził ją rękami i ustami. Nie było tak dużo, jak chciał, ale zawsze było świetnie, było coraz lepiej i było to o wiele więcej niż nic, więc nie miał zamiaru narzekać.

Stew przynajmniej trzymał się na dystans, a Gabby przynajmniej robiła to, co jej kazano. Złożyła dwa tysiące na konto i nie wychylała się, mieszkając ze swoją przyjaciółką Brandy.

Layne skręcił w prawo na końcu szerokiego głównego holu i poszedł korytarzem do audytorium. Cicho otworzył drzwi, wszedł i trzymał je za rękę, żeby równie cicho się za nim zamknęły.

Potem stanął z tyłu i patrzył, jak Rocky robi swoje.

Siedziała na skraju sceny ze skrzyżowanymi kostkami, przed nią siedziały jej dzieci, a jedno z nich mówiło.

- Myślisz pani, że Atticus Finch jest gorący, pani Merrick? – zapytała dziewczyna, a Rocky uśmiechnęła się do niej i spoczęła do tyłu z dłońmi na scenie.

– O tak – odpowiedziała Rocky, Layne uśmiechnął się, oparł ramieniem o ścianę przy wejściu do audytorium, usadowił się i nasłuchiwał.

- On nie ma nawet kobiety - zawołał chłopiec.

- Mężczyzna nie musi mieć kobiety, żeby być gorącym, Dylan. Po prostu musi być mężczyzną – odparła Rocky.

– Tak, rozumiem – wtrącił inny chłopak – Zastrzelił tego psa. To cały mężczyzna.

– Nie – Rocky pokręciła głową – Tak nie było. Ale to dlaczego zastrzelił psa, było.

Dzieci milczały, czekając, aż Roc przekaże mądrość, a ona nie zawiodła.

- Widzicie, czytałam tę książkę, kiedy byłam młoda. Przeczytałam to, zanim jeszcze musiałam to przeczytać, tak, jak was zmusiłam – powiedziała im - Kiedy czytałam to po raz pierwszy, chodziło mi tylko o Boo.

- Boo jest spoko! - zawołała dziewczyna - Kocham Boo.

– Ma wiele do kochania – powiedziała Rocky - Boo jest czysty przez cały czas.

- Co pani ma na myśli mówiąc czysty? - krzyknął inny dzieciak.

– Jak myślisz, co mam na myśli? – zapytała Rocky.

- To dobry facet? – zapytał dzieciak.

– Tak – odpowiedziała Rocky.

– Jest miły – krzyknęła dziewczyna.

– Racja – stwierdziła Rocky.

- Jest zamknięty w tym domu, ale nadal dba o Jema i Scouta. Żyje dzięki nim swoim życiem - zawołał chłopiec, a Rocky skinęła głową - Troszczy się o nich, dba o ich bezpieczeństwo.

- Wszystkie dzieci potrzebują ludzi, aby się nimi opiekowali – powiedziała swojej klasie - Ale dzieci bez matki, cóż, mogą mieć wspaniałego tatę i wspaniałego brata, ale w końcu Jem i Scout mieli szczęście, że mieli Boo.

Na jej słowa Layne poczuł, jak ściska go klatka piersiowa, a audytorium zapadła śmiertelna cisza. Nie mówiła o tym, kiedy dwadzieścia lat temu mówiła mu, dlaczego uwielbiała Zabić drozda.

- Czy… - zaczęła dziewczyna, po czym przerwała, zbierając się na odwagę, by kontynuować - Czy miała pani Boo, pani Merrick?

W audytorium znów ucichło. Tym razem było to niewygodne, ponieważ było to osobiste pytanie, pytające o zbyt wiele.

Ale Rocky nie wahała się z jej odpowiedzią – Nie, Brittany, nigdy nie miałam Boo. Dlatego, kiedy po raz pierwszy przeczytałam Zabić drozda, chodziło tylko o Boo - Pochyliła się i położyła przedramiona na udach.

- Widzicie, na tym polega piękno książek. Bierzemy z nich to, czego chcemy i dla każdego może to być inne. Jak dostaniecie dobrą, możecie nawet znaleźć to, czego potrzebujecie. Ja potrzebowałam Boo, kiedy czytałam tę książkę po raz pierwszy i go dostałam. Więc w pewnym sensie miałam Boo. Tego Boo. Za drugim razem potrzebowałam otwarcia umysłu. Za trzecim razem potrzebowałam Atticusa. Dlatego jest to tak genialna książka. Po pierwsze dlatego, że jest genialna. Po drugie, ponieważ za każdym razem, gdy ją czytasz, dostajesz z niej coś nowego.

– Potrzebowała pani, żeby pani umysł się otworzył? - wrzasnął chłopiec.

– Tak – odpowiedziała Rocky - Czujecie niesprawiedliwość, nawet jeśli jest fikcyjna, naprawdę czujecie ją, ma na to sposób. Czasami nigdy nie można postawić się na czyimś miejscu. Nie możemy cofnąć się w czasie i dowiedzieć się, jak to było być wtedy czarnoskórym.

Jej oczy przeskanowały wszystkie białe twarze jej klasy i poszła dalej.

- Nawet dzisiaj, kiedy wszystko ma być o wiele lepsze, nikt z was nie może zrozumieć, jak to jest być czarnym, żyć ze świadomością tego, co stało się z twoimi przodkami i nadal stawiać czoła niesprawiedliwości. Ale ta książka sprawia, że ją czujemy, a czytając ją, wiemy, jak gorzki jest jej smak i wiemy, że jej nie lubimy. Ale ta gorycz cię budzi. A kiedy się budzisz, otwierasz swój umysł na rzeczy na tym świecie. Sprawiasz, że myślisz. Wtedy uznasz, że nie podoba ci się smak niesprawiedliwości, ani dla ciebie, ani dla nikogo i zrozumiesz, że nawet jeśli nie można wygrać wszystkich bitew, nie oznacza to, że nie należy walczyć.

- Jak Atticus - zawołała dziewczyna.

– Jak Atticus – powtórzyła Rocky z uśmiechem i usiadła prosto - Atticus Finch to najpiękniejszy mężczyzna, jakiego spotkałam w druku. Jest dobrym ojcem i robi to, co słuszne, a nie to, co bezpieczne, ani to, co popularne. Co jest właściwe. Jest delikatny. Jest mądry. Jest silny. Jest zdecydowany i jest gotów podążać za swoimi decyzjami, bez względu na szanse. Nawet jeśli oznacza to zrobienie czegoś ohydnego, jak na przykład wyjście na ulicę i zastrzelenie wściekłego psa. Odebranie życia innej istocie, aby wydobyć ją z nieszczęścia i zapewnić ludziom bezpieczeństwo. Jeśli przeczytasz tylko tę jedną scenę, poznasz piękno, jakim jest Atticus Finch. Na szczęście dla nas, mieliśmy całą książkę, żeby go poznać.

– Czy to dlatego uważa pani, że jest gorący? - zapytał chłopiec.

– Tak, Zach, dlatego uważam, że jest gorący – odpowiedziała Rocky.

- Podobało mi się, kiedy siedział przed komisariatem i patrzył w tłum - zawołał inny chłopak.

– To też było dobre – powiedziała Rocky z uśmiechem.

- Podobały mi się sceny na sali sądowej - krzyknęła dziewczyna - Były niesamowite!

– Tak, Luanne, były. Z wyjątkiem werdyktu, na pewno nie był - zgodziła się Rocky.

– Werdykt był do niczego – krzyknął chłopiec.

- Czy to cię złościło? – zapytała go Rocky.

– No tak – odpowiedział.

- Jak bardzo? – zapytała Rocky.

– To mnie wkurzyło – odpowiedział dzieciak - Musiałem na chwilę przerwać czytanie.

Rocky uśmiechnęła się do niego i zapytała -  Dlaczego cię to wkurzyło?

- Ponieważ to było złe - odpowiedział.

– To było więcej niż złe, Will. To była niesprawiedliwość - Rocky zeskoczyła ze sceny, płynnym ruchem, lądując z gracją na jej wysokich obcasach i podeszła, by stanąć blisko klasy - Otwórzcie umysły i uczcie się z tej opowieści. Nie stójcie nieruchomo wobec niesprawiedliwości. Jeśli wiecie, że coś jest nie tak, znajdźcie swoją siłę i przeciwstawcie się temu. Nie będę was oszukiwała, że to łatwe, bo nie jest. Jeśli myślicie, że Atticus Finch wrócił do domu w nocy i spał spokojnie, bo wiedział, że postępuje właściwie, to się mylicie. Martwił się. Martwił się o swoje dzieci. Martwił się o siebie. Martwił się o swoje miasto. Martwił się o świat, w którym żył i w którym dorastały jego dzieci. Martwił się o człowieka, którego próbował bronić. I wiedział, że przegra. Wiedział o tym. Ale to go nie powstrzymało. Ponieważ nawet jeden głos na pustyni ignorancji jest głosem, który ktoś usłyszy. Ponieważ każda kobieta i mężczyzna, bez względu na kolor skóry czy wyznanie, ma prawo do dobrej obrony. I ponieważ Jem i Scout dorośli, by być takimi, jak ich ojciec, szerząc mądrość, rozumiejąc jego współczucie i dzieląc się jego siłą, która jest jedną, jedyną bronią, jaką mamy przeciwko niesprawiedliwości - Szła wzdłuż przodu klasy, ale jej oczy skanowały dzieci, kiedy to robiła, a jej wzrok był skupiony, przeszywając każde dziecko osobno - Jeśli w tym życiu nie jesteście niczym innym, bądźcie mądrzy, współczujący i silni, ponieważ te trzy rzeczy są wszystkim.

Zapadła absolutna cisza, dopóki chłopiec imieniem Dylan nie krzyknął - Jestem silny, pani Merrick. Mogę wyciskać na ławce dwie pięćdziesiąt.

Inne dzieci zasyczały, nazywały go obelgami, niektóre rzucały w niego zwitkami papieru, a jeden wrzasnął - Jesteś taki śmieszny, Dylan, nie możesz wyciskać Barbie.

Rocky stała przed klasą z rękami skrzyżowanymi na piersi i uśmiechem na twarzy.

- Dylan - zawołała, a dzieciak odkrzyknął - Yo!

- Trudno nie widzieć, że jesteś umięśniony – skomentowała Rocky, a Dylan natychmiast wstał i przeciął kilka póz, napinając mięśnie, podczas gdy rzucano w niego kolejne zwitki papieru i wykrzykiwano komentarze. Dylan zignorował ich, nadal pozował, a Rocky przemówiła przekrzykując to - Taka siła, założę się, że jak jakiś łobuz, którego zobaczysz na korytarzu, robi rzeczy i mówi rzeczy, których nie powinien, a ty zawołasz do niego, żeby przestał. To siła i współczucie - Uśmiechnęła się - Teraz wystarczy, że zdasz mój przedmiot, a może dodasz do tego mądrość.

Klasa wybuchnęła śmiechem, Dylan uśmiechnął się do Rocky, usiadł, a inny dzieciak zawołał - Chyba się pani nie doczeka, pani Merrick!

Zadzwonił dzwonek i Rocky uniosła ręce - W porządku, więcej Jema, Scouta, Boo i Atticusa jutro i w piątek, ponieważ oglądamy film i przedstawiam wam Gregory’a Peck’a, więc przygotujcie się na powalenie z zachwytu. Ale pamiętajcie, w piątek, chcę, żebyście wszyscy przynieśli tytuł swojej ulubionej piosenki. Mówimy o tekstach, a nie o muzyce, o ludziach. A jeśli ktoś z was wniesie tytuł do piosenki boysbandu, automatyczna pała – zagroziła. Słychać było więcej śmiechu, a ona odwróciła się w stronę sceny, mówiąc - Możecie iść.

Dzieci zerwały się i wychodziły, a kiedy to robiły, Layne zdał sobie sprawę, że każde z nich przeczytało tę cholerną książkę. Było masowe uczestnictwo, ale chociaż ledwo oderwał wzrok od Rocky, zauważył, że nawet dzieci, które nie wypowiadały komentarzy ani pytań, były całkowicie zaangażowane.

Ruszył do audytorium od wejścia, dzieci go zobaczyły i niektóre z nich się zagapiły, niektóre uśmiechały się, inne trącały innych i unikały jego wzroku.

Ale kiedy Dylan go zobaczył, odwrócił się i krzyknął usłużnie - Pan Layne jest tutaj, pani Merrick! - i kilka dziewczyn zachichotało, kiedy to zrobił.

Rocky podnosiła swoje papiery, ale odwróciła się, słysząc komentarz Dylana, odwróciła się do tyłu i spojrzała na Layne’a, gdy szedł na front. Upuściła swoje papiery i ruszyła w jego stronę, spotykając go w połowie drogi z uśmiechem.

– Hej – powiedziała cicho, uśmiechając się.

– Hej – odpowiedział i oderwał wzrok od jej dołeczka, by spojrzeć jej w oczy.

- Co tu robisz? - zapytała, przechylając głowę na bok.

– Chciałem popatrzeć, jak robisz swoje – odpowiedział Layne.

Uśmiech zniknął, ale jej usta się rozchyliły i spojrzała na niego z czymś w oczach, czego nie mógł odczytać.

Więc zgadł.

- Kochanie, byłem tam tylko dziesięć minut. Ja nie… – zaczął wyjaśniać, ale przerwała mu szeptem.

- Chciałeś patrzeć, jak robię swoje?

Layne przyglądał się jej twarzy, wciąż nie mógł jej odczytać, więc wyjaśniał dalej - Sprawiłaś, że chciałem ponownie przeczytać tę książkę, a sposób, w jaki to zrobiłaś, sprawił, że doceniłem ją w sposób, którego nie miałbym, gdybyś tak bardzo jej nie kochała. Powiedziałaś mi, że tego uczysz i… - Layne przestał mówić, kiedy spojrzała w dół i na bok. Uniósł rękę, żeby zacisnąć ją na jej szyi - Roc.

Odchyliła głowę do tyłu, jej oczy utkwione w jego i wyszeptała - Jarrod nie rozmawiał o moich dzieciach, mojej pracy, o niczym. Nie był zainteresowany. Ani trochę. A twój czas jest tak rozłożony, że aż cienki, że to cud, że nie jesteś przezroczysty i znalazłeś na to czas…

Nagle zamilkła, pochyliła się w bok, wypuściła mu rękę i rozejrzała się wokół, gdy usłyszał odgłosy dzieci wchodzących do audytorium.

– Z przodu, na środku, pierwsze trzy rzędy – zawołała do dzieci - Kayla, zrób mi przysługę i powiedz wszystkim, kiedy wejdą, że pan Layne i ja potrzebujemy minuty.

- Jasne, pani Merrick - odkrzyknęła Kayla, a Layne nie był pewien, co się dzieje w głowie Rocky, chociaż uznał, że to dobre, ale był cholernie zachwycony, że „pani Merrick” się przyjęło.

Rocky chwyciła go za rękę, jej palce mocno owinęły się wokół jego i pociągnęła go w dół przejścia i wzdłuż przednich siedzeń. Trzymała go za rękę, prowadząc go po schodach z boku sceny, a potem schylała się z nim za kulisy.

Kiedy byli poza zasięgiem wzroku, zatrzymała się, trzymała go za rękę i podeszła do niego tak, że ich ciała prawie się ocierały.

- Okej, cóż, to oczywiste, że jeśli gorący prywatny detektyw nie może obściskiwać się ze mną na meczu piłki nożnej, to nie mogę obcałowywać na seksownego prywatnego detektywa w szkole, gdy moja klasa zbiera się pięćdziesiąt kroków dalej. Więc będziesz musiał po prostu zadowolić się wiedzą, że naprawdę, naprawdę chcę się teraz z tobą obściskiwać, Tannerze Layne – oznajmiła, a on uśmiechnął się, tłumiąc śmiech.

Opuścił jej rękę i położył obie swoje na jej biodrach, przesuwając ją do przodu o tyle, ile potrzebował, aby ich ciała rzeczywiście się ocierały, podczas gdy mruczał - Pączuszku.

Położyła ręce na jego klatce piersiowej i zapytała - Było w porządku?

- Czy co było w porządku?

- Lekcja. Tyle jest do powiedzenia przy tej książce, że nie da się do tego wszystkiego dojść, więc muszę to rozcieńczyć. To znaczy, moglibyśmy o tym rozmawiać przez miesiąc i nie…

Przerwał jej Layne - Było w porządku.

Spojrzała mu w oczy - Jesteś pewien?

Zbliżył twarz do jej twarzy i wyszeptał - Mała, oni to spijali.

Natychmiast zdmuchnęła jego komplement - To dobra klasa. Te dzieciaki są bystre.

– Nie, Roc, jesteś dobrą nauczycielką. Te dzieciaki mogą być bystre, ale to ty sprawiasz, że jest to interesujące i myślę, że dzisiaj zmieniłaś tam kilka żyć. A przynajmniej sposób, w jaki patrzą na rzeczy.

- Myślisz? - wyszeptała.

– O tak – odszepnął Layne.

Uśmiechnęła się z oczami błyszczącymi od dołka i, kurwa, ale on chciał ją pocałować.

- Musisz wynegocjować nowy kontrakt, pączuszku - poinformował ją Layne, a ona wybuchnęła śmiechem, po czym pochyliła głowę i przycisnęła górę do jego klatki piersiowej nad rękami, zanim odchyliła się do tyłu i spojrzała na niego.

- Zgadnij co? - zapytała, śmiech wciąż grał na jej ustach.

- Co? - zapytał z powrotem, obserwując jej usta.

- Adrian Cosgrove zadzwonił, że jest chory w poniedziałek i wczoraj – stwierdziła i spojrzał na nią.

– Tak, mówiłaś mi.

- Cóż, nie zadzwonił dzisiaj.

Brwi Layne’a uniosły się - Bez gówna?

Potrząsnęła głową - Bez gówna. Nie słyszałeś?

- Byłem zajęty, mała.

– W takim razie powinieneś zadzwonić do Colta lub Merry’ego i dowiedzieć się wszystkiego, bo ledwo wszedł do drzwi, kiedy dyrektor wezwał go do swojego biura. Następnie, około pięć sekund po tym, jak dyrektor Klausen zawiesił go, Chris Renicki i Marty Fink aresztowali go za napaść i pobicie.

Layne uśmiechnął się - Dzień wygląda na coraz lepszy.

Rocky odwzajemnił uśmiech - Zdecydowanie - Potem jej uśmiech zniknął i stwierdziła – Wpłaci kaucję.

Layne pokręcił głową – Nie martw się, Roc. Paige i Seth pozostaną tam, gdzie są, dopóki nie będą bezpieczni. Będą objęci ochroną.

Skinęła głową i zapytała - Jas dzwonił do ciebie podczas lunchu?

– Nie – odpowiedział Layne - Wszystko okej?

Ponownie skinęła głową i powiedziała - Tak. Najwyraźniej Tripp wynegocjował podwójną randkę.

- Słucham?

- Zapytał Giselle, czy mogłaby poprosić rodziców, czy byłoby w porządku, po treningu piłkarskim, ale przed Grupą Młodzieży, żeby Giselle mogła wyjść z Jasem, Keirą i nim na pizzę, a potem Jasper mógłby zabrać ją do domu. Powiedzieli, że tak.

Layne uśmiechnął się. Jas miał rację. Religijni czy nie, rodzice się ugięli.

- Dlaczego się uśmiechasz? – spytała Rocky.

- Nic, pączuszku.

Odpuściła i oznajmiła - To znaczy, że wieczorem wracam do domu.

Uśmiech Layne’a zgasł - Dlaczego?

- Chłopców nie będzie u ciebie, powiedziałeś mi, że musisz pracować do późna, a potem obserwujesz samochód Gainesa, więc by cię tam nie było. I choć bardzo lubię Devina, bez twojej ingerencji, Jaspera i Trippa, nie wiem, czy zdołałbym spędzić noc głównie z Verą, czekając, aż wrócisz do domu.

Zdecydowanie nadszedł czas na kolejną pogawędkę z matką.

– Roc…

– W każdym razie – przerwała mu - Wydaje mi się, że od wieków nie było mnie w domu, więc dobrze będzie sprawdzić pocztę, upewnić się, że żadne eksperymenty laboratoryjne nie fermentują w mojej lodówce i obejrzeć coś innego niż football i pokazy policyjne.

- Istnieje coś innego niż football i pokazy gliniarzy? – zapytał Layne, a ona się uśmiechnęła.

- Tak, konkursy tańca gwiazd – odpowiedziała. Layne odchylił głowę do tyłu, by spojrzeć na sufit i pochylił go, kiedy poczuł, jak się dociska - Żartuję, kochanie. Nienawidzę tych programów. Zdecydowanie wolę football.

Jego dłonie ścisnęły jej biodra, zadzwonił dzwonek, a jej głowa odwróciła się na bok.

– Klucz – powiedział szybko, a ona spojrzała na niego.

- Przepraszam?

- Podrzuć dodatkowy klucz do mojego domu lub do skrzynki pocztowej w drzwiach do mojego biura. Napisz do mnie, gdzie go umieściłaś. Przyjdę, kiedy skończę, i spędzę dziś noc u ciebie.

Znów spojrzała w bok, gdy hałas, który dzieci wydawały bez nadzoru, stał się głośniejszy, a potem wrócił do niego.

- Jesteś pewien? - zapytała.

- Tak.

– A co z Jasperem i Tripp’em?

- To już nie są dzieciaki, pączuszku, a poza tym Vera i Devin tam są. Devin może mieć łóżko. Będzie kurewsko zachwycony.

Znowu spojrzała w bok i szepnęła - Muszę iść.

- Roc. Klucz – rozkazał ściskając jej ręce w biodrach, a ona spojrzała na niego.

- Poczta w twoim biurze. Na wypadek, gdyby Devina nie było w domu, kiedy wpadnę.

Tak. Zdecydowanie potrzebował kolejnej rozmowy z matką.

– Racja – powiedział.

Odsunęła się od niego, powtarzając - Muszę iść - a Layne ją puścił.

- Mała - zawołał, kiedy odeszła trzy kroki dalej, i odwróciła się – Wisisz mi sesję całowania.

Uśmiechnęła się. Potem zniknęła.

Layne znalazł drzwi za kulisami i skierował się bocznym korytarzem do głównego korytarza, a następnie do biura, gdzie wypisał się i był miły dla wszystkich pań z biura, utrzymując je w słodkiej atmosferze, ponieważ uznał, że kiedy Rocky tam pracuje, pewnego dnia będzie ich potrzebował.

Layne kierował się do drzwi frontowych, kiedy usłyszał swoje imię i odwrócił się, by zobaczyć Nicka Fullertona biegnącego korytarzem w jego stronę.

– Słyszałem, że jesteś w szkole. Cieszę się, że cię złapałem - powiedział Nick, kiedy dotarł do Layne’a.

– Hej, Nick, wszystko w porządku? – zapytał Layne, a Nick uśmiechnął się.

- Tak, zostałem dzisiaj oficjalnie awansowany na głównego trenera – odpowiedział Nick.

Layne uścisnął mu rękę i poklepał go po ramieniu.

- Gratulacje. Po sposobie, w jaki poprowadziłeś drugą połowę meczu w piątek, widać, że dokonali właściwego wyboru.

- Dzięki stary - Nick wciąż się uśmiechał – W każdym razie spędziłem ostatnie kilka dni w biurze Adriana, przeglądając różne rzeczy. Zastanawiałem się tylko, czy istnieje powód, dla którego Jas nie rozmawiał ze zwiadowcami. Postanowił, że nie pójdzie na studia czy coś w tym rodzaju?

Layne poczuł, jak napinają mu się mięśnie szyi - Co?

- Zwiadowcy - powiedział Nick - Z Ohio State, Illinois i Ball State. Interesują się Jasperem. Wiedzą, że ma talent, nawet jeśli nie obsługuje piłki. Robi wszystko w hrabstwie i, pode mną, może w całym stanie. Nie ma świetnych ocen, ale ma wysokie wyniki w egzaminach SAT i jest oficerem klasowym.

Layne poczuł, jak mięsień podskakuje mu na policzku, zanim powiedział cicho – Nick, jak dotąd nie wiem, żeby Jasper słyszał, żeby jacyś zwiadowcy zgłosili zainteresowanie. Wiedzieliśmy, że są zwiadowcy, ale nic po tym.

Nick wpatrywał się w niego twardo.

Potem powiedział - Oddzwonię na kilka telefonów.

- Zobowiązany - mruknął Layne, Nick skinął głową i odwrócił się, by pobiec z powrotem korytarzem.

Layne obserwował go przez trzy uderzenia serca, aż jego szyja się rozluźniła, a jego temperament był pod kontrolą.

Potem odwrócił się i wyszedł za drzwi.

*****

– Merry, unikałeś mnie przez trzy dni. Jak to dostaniesz, zadzwoń do mnie. Jak nie odezwiesz się do jutra, wytropię cię – warknął Layne do swojego telefonu i zatrzasnął go.

Ledwo go zamknął, gdy zadzwonił w jego dłoni i spojrzał, by zobaczyć, że ma wiadomość od Rocky. Otworzył telefon i przeczytał.

Wcześnie kładę się spać. Ból głowy. Nie musisz przychodzić. Do zobaczenia jutro?

Layne zacisnął zęby i nacisnął kciukiem przycisk odpowiedzi.

Przyjdę.

Nacisnął „Wyślij”, wyłączył telefon, rzucił go na siedzenie obok siebie i spojrzał przez przednią szybę swojej ciężarówki na boczne drzwi kościoła.

Lada chwila powinna wyjść Grupa Młodzieży.

Chciał to skończyć. Chciał zamknąć Gainesa. Znaleźć sposób, by Adrian Cosgrove zapłacił za pobicie żony i syna oraz pieprzenie się z przyszłością Jaspera. Odpocząć ze świadomością, że jego była żona była bezpieczna we własnym domu. Pokonać Rutledge’a i każdego, kto pociągał za jego sznurki. Sprowadzić Jarroda Astley’a tak nisko, żeby wyleciał z życia Roc. Namówić matkę, aby poskładała swoje gówno do kupy lub sprowadziła tyłek z powrotem na Florydę.

I chciał porozmawiać z Merry’m, żeby pomógł uporządkować Rocky.

Potem chciał wyjechać na wakacje.

Z Rocky.

I może jego chłopcami.

Jego telefon zadzwonił, spojrzał na niego siedzącego na siedzeniu z podświetlonym ekranem i podniósł go. Kolejny tekst od Raquel.

Okej, skarbie. Zjadłeś kolację?

Uśmiechnął się do telefonu, jego wcześniejsza irytacja wyparowała i odpisał.

Nie, ale jest dobrze.

Wysłał wiadomość i zaczął odwracać i obracać telefon w palcach, gdy patrzył z powrotem na drzwi, aby zobaczyć wychodzące dzieci.

Grupa Młodzieży spotkała się w starym sanktuarium, kościele, który stał tam przez pięćdziesiąt lat, zanim zbudowali nowe, nowoczesne sanktuarium, które było cztery razy większe, a nowy budynek zawierał salkę parafialną, kuchnie i biura. Wciąż używali starego sanktuarium do spraw kościelnych, takich jak Grupa Młodzieży, i wynajmowali je.

Nowy kościół jako taki nie był nowy. Został zbudowany, gdy Layne był dzieckiem. Ale wcale nie przypominał starego kościoła, nawet jeśli był do niego dołączony. Nowy kościół był atrakcyjny, ale stary miał urok, pasował do miasteczka. Nawet kiedy był dzieckiem i jego matka go tam zabierała, Layne nigdy nie rozumiał, dlaczego zbudowali go w ten sposób. Oba budynki zostały połączone, ale nie pasowały. Dwa różne style, dwie różne epoki i nowy kościół, mimo że przyćmiewał stary, nigdy nie wydawał się pasować.

Patrzył, jak Jasper, Giselle i Tripp opuszczali budynek i udali się do Chargera. Obserwował także, jak Tripp powiedział coś, co sprawiło, że Jasper odrzucił głowę do tyłu i zaśmiał się, a Giselle odwróciła swoją, by uśmiechnąć się do jego syna szerokim uśmiechem. Potem patrzył, jak Tripp wykorzystuje uśmiech i chwyta ją za rękę. Nie mogła ukryć zaskoczenia kontaktem, ale też nie odsunęła się i podeszła do Chargera, trzymając Trippa za rękę.

Usta Layne’a uniosły się. Tripp zdecydowanie się uczył bycia spoko.

Zadzwonił jego telefon i dostał kolejnego SMS-a od Rocky.

W mikrofalówce jest talerz. Pamiętaj, żeby go wyłączyć, dobrze?

Rozumiem. Idź spać. Layne odpisał, wyłączył telefon i rzucił go z powrotem na siedzenie.

Patrzył, jak dzieci odjeżdżają samochodami lub z rodzicami, którzy przyjechali po nich. Potem czekał, aż Gaines wyjdzie. Na parkingu pozostały tylko Honda i czerwony Ford Focus.

Potem czekał dłużej.

Potem czekał jeszcze dłużej.

W końcu zobaczył, jak gasną światła wpadające przez witraże starego sanktuarium, a pięć minut później Gaines wyszedł z młodą dziewczyną. Ładną. Wysoką. Szczupłą. Ciemne, długie włosy, tak zdrowe, że lśniły w światłach parkingu. Layne wiedział, że miała szesnaście lat, ponieważ mogła prowadzić, może siedemnaście. Ale nie miała sposobu bycia seniora. Nie trzymała swojego ciała w sposób, który wskazywałby na kobietę, którą się stawała. Wciąż miała w sobie dziewczęcość.

Co sprawiło, że ich pożegnanie wywróciło Layne’owi żołądek.

Byli tuż pod górną lampą, ale nadal położyła rękę na klatce piersiowej Gainesa i stanęła na palcach, a on pochylił głowę, położył rękę na jej talii i pocałował ją w szyję.

– Sukinsyn – syknął Layne w przednią szybę.

Tyle gówna się działo, że wypadł z gry. Powinien był mieć gotowy aparat głównie dlatego, że obiecał Rocky, że dostarczy zdjęcie Gainesa Merry’emu, ale teraz, ponieważ gdyby Layne miał to ujęcie, ten pocałunek sprawiłby, że Duszpasterz Młodzieży musiałby odpowiadać na niewygodne pytania. Miał jeden w schowku na rękawiczki, ale go nie wyjął.

Mimo to nigdy nie wyobrażałby sobie, że Gaines stałby na parkingu pieprzonego kościoła i pocałował w szyję nastolatkę, by mógł to zobaczyć jakikolwiek kierowca w przejeżdżającym samochodzie.

Ten facet był zuchwały, co oznaczało, że myślał, że jest nietykalny.

Musiał być ku temu powód. Musiała być wpływ. Musiał coś mieć.

Layne wyciągnął aparat, robił zdjęcia i patrzył, jak Gaines uśmiechał się do niej przez cały czas, gdy machała, gdy szła do samochodu. Wsiadła i wystartowała, a Gaines wsiadł do swojej hondy i wyjechał z parkingu. Layne zaczekał, aż Gaines skręcił w prawo w Green, po czym rzucił kamerę na siedzenie pasażera, wytoczył się z odosobnionego, zadrzewionego, nieoświetlonego tylnego obszaru parkingu i nie spuszczał wzroku z hondy, włączając reflektory i skręcając w prawo tak, jak trzy samochody między nimi.

Gaines ponownie skręcił w prawo na 56, podobnie jak jeden z trzech samochodów między nimi. Layne pojechał za nim.

I poszedł za nim prosto do Brendel, gdzie Gaines skręcił w prawo do wejścia, a Layne nie miał innego wyjścia, jak tylko skręcić z nim w prawo.

Jezu. Mieszkał w Brendel lub odwiedzał kogoś tam o dziesiątej wieczorem.

Layne wślizgnął się przez bramę, którą otworzył Gaines, a Gaines skręcił w pierwszą w prawo, podczas gdy Layne pojechał w lewo, w stronę mieszkania Rocky. Zaparkował na jednym z jej miejsc, złapał papierosy z schowka, mały aparat cyfrowy z siedzenia i wysiadł z samochodu. Wyszedł na ulicę, chowając aparat do wewnętrznej kieszeni kurtki i spojrzał w kierunku, w którym skręcił Gaines.

Żadnej Hondy w zasięgu wzroku.

Layne poświęcił krótką chwilę na zbadanie okolicy. Wytłumione oświetlenie, ale to było dobre. Nie zapraszało obcych. Nie było wielu ciemnych zakamarków.

Ulice były dobrze oświetlone, więc można było iść. Ktoś, kto tam przyszedł, chcąc zrobić coś, czego nie powinien, zastanowiliby się dwa razy, ponieważ nie było gdzie się ukryć i łatwo było go zobaczyć.

Dobre dla lokatorów. Złe dla Layne’a.

Wyrzucił papierosa i poszedł na chodnik przed oddziałem Rocky. Potem zapalił i poszedł na spacer. Mężczyzna na zewnątrz palił papierosa i spacerował, minął jednostkę obok Rocky i przebiegł przez szeroką drogę wjazdową do kompleksu. Potem wszedł na chodnik po drugiej stronie. Po czterech jednostkach, tuż za zakrętem, znalazł Hondę zaparkowaną obok sportowej, czerwonej Mazdy.

Jednostka K.

Mieszkanie pierwsze, ciemne. Mieszkanie drugie, światła za roletami.

W mieszkaniu trzecim zapalają się światła, po schodach, naprzeciw niewielkiego pola, które oddzielało Brendel od sąsiedniego osiedla, szerokie okna i długi balkon, dwa razy większy od Rocky, ale bez dwupiętrowych okien. Żadnych zasłon ani żaluzji nie zaciągnięto, ale Layne nie miał powodu, żeby stać i patrzeć.

- Kurwa - wyszeptał, unosząc papierosa, zaciągając się i wypuszczając rękę, wpatrując się w tablice rejestracyjne na samochodach i zapamiętując je. Aby zaoszczędzić czas, żeby nie musiał tego robić rano, rozważał szybkie pobiegnięcie na miejsca parkingowe, żeby sprawdzić z nich numer mieszkania z nadzieją, że nikt go by nie zauważył, kiedy spojrzał z powrotem na okno i go zobaczył.

Gaines był przy oknie, aby zasłonić rolety. Kurtkę miał zdjętą. Koszulę wyciągniętą ze spodni. Butelka piwa w ręku. Był w domu lub przynajmniej wszedł na noc.

Mieszkał w Brendel.

Żaden Duszpasterz Młodzieży nie mógłby sobie pozwolić na Brendel.

Rolety zaczęły się zamykać i Layne wrócił do Rocky.

Jutro jednostka K, mieszkanie numer trzy, oficjalnie trafi na radar.

Layne trzepnął petem do odpływu na ulicy dziesięć kroków od schodów Rocky. Biegnąc po nich, wyciągnął klucze. Już umieścił klucz Rocky na swoim kółku.

Wszedł. Zapaliła światło przy kanapie. Oświetlenie podszafkowe w kuchni też. Delikatne, ale przyjemne. Zapach czegoś w powietrzu, owocowy, jak jagody. Jedną ze swoich świec już zgasiła, ale zapach pozostał.

Zdjął kurtkę i rzucił ją na fotel. Potem podszedł do lodówki, zobaczył butelki Bud i uśmiechnął się. Wyjął jedną, odkręcił kapsel, wziął łyk i otworzył drzwiczki mikrofalówki.

Domowy makaron z serem i kawałkami kiełbaski.

Na ten widok jego uśmiech się poszerzył. Kiedy mieszkali razem, jej misją było zrobienie najlepszego domowego makaronu z serem na świecie, a robiła to głównie dlatego, że pokochał jej pierwszą próbę i powiedział jej o tym, więc dwoiła się i troiła, żeby było lepiej. To było cholernie smaczne, zanim go zostawiła. To prawdopodobnie byłby dla niego raj na talerzu, gdyby Astley pochylił się na tyle nisko, by zjeść makaron z serem i pokrojonymi kiełbaskami.

Layne stał w kuchni, opierając biodra o blat, jedząc i pijąc piwo. Już miał podejść do lodówki, żeby sprawdzić, czy nie ma resztek, które mógłby wrzucić na dokładkę, gdy do drzwi rozległo się głośne pukanie.

- Rocky, otwórz te pieprzone drzwi! - Layne usłyszał krzyk Jarroda Astley’a.

Layne stał w kuchni z pustym talerzem w jednej ręce, widelcem na wierzchu i butelką piwa w drugiej. Wpatrywał się w drzwi i postanowił policzyć do dziesięciu.

Doszedł do trzech, kiedy rozległo się pukanie i usłyszał - Wiem, że on też tam jest, głupia dziwko! Otwórz te pieprzone drzwi!

Piwo Layne’a uderzyło z hukiem w blat, a talerz z trzaskiem i znalazł się przy drzwiach w krótszym czasie, niż zajęło mu policzenie do trzech.

Otworzył je i wypełnił futrynę.

- Co do cholery? – zapytał otwarcie wściekłego Jarroda Astley’a.

Astley rzucił się do przodu, uderzając Layne’a w klatkę piersiową ramieniem i odpychając go na bok, cały czas mówiąc głośno - Zejdź mi z drogi, dupku.

Layne odsunął się od niego, pchnął drzwi i odwrócił się, by zobaczyć Astley’a rozglądającego się wokół siebie pośrodku otwartej przestrzeni między kuchnią a salonem. Wtedy Astley krzyknął w stronę schodów - Rocky! Sprowadź tu swój tyłek!

Layne poruszył się. Idąc prosto do niego i chwytając go za ramię, szarpnął go dookoła.

– Masz dwie sekundy do wyjścia, jak nie, wyrzucam cię – uciął cicho Layne.

- Pieprz się! – ryknął Astley.

- Roc boli głowa – wycedził Layne - Masz jej coś do powiedzenia, poczekaj, aż poczuje się lepiej, albo powiesz to przez swoich prawników. Nie wpadasz z pieprzonym krzykiem do jej domu.

Astley pociągnął go mocno za ramię, żądając - Zabierz ze mnie rękę!

Layne szarpnął go mocno w kierunku drzwi. Astley potknął się, ale wyprostował się, a Layne rozkazał - Wynoś się.

- Zabierz ze mnie swoją cholerną rękę! - Astley ryknął, wykręcając ramię, podnosząc rękę i wpychając ją w pierś Layne'a.

Layne usztywnił się, więc pchnięcie Astley’a tylko odrzuciło go do tyłu, a potem pchnął do przodu, odwracając się, by odepchnąć Astley’a i zmusić go do wyjścia, gdy usłyszeli ze schodów – Jarrod?

Obaj zamarli i spojrzeli na schody.

Rocky była na ich środku, włosy miała rozpuszczone i wokół ramion, widać było koszulę nocną z King’s Island, a resztę ciała zakrywała zamknięta balustrada. Jej twarz była blada i wyglądała na wyraźnie zamgloną, ale nie z zaskoczenia czy zdenerwowania.

To nie był ból głowy. To był jeden z jej bólów głowy.

Kurwa.

- Kochanie, idź do łóżka. Zajmę się tym – zawołał do niej Layne.

- Pieprzyć to i pieprzyć cię! - Astley wrzasnął i wyszarpnął rękę, omijając Layne’a i robiąc dwa kroki w kierunku Rocky, czyli dwa kroki do trzech Layne’a. Layne okrążył go, by stanąć przed nim i stanął mocno, blokując mu drogę, grożąc Astley’owi.

– Wynoś się – rozkazał Layne.

Astley zignorował go i nie spuszczał wzroku z Roc.

- Zejdź tu na dół, suko! - W tym momencie Layne przyłożył rękę do jego piersi, żałując, że nie może przyłożyć pięści do twarzy, a oczy Astley’a przecięły na niego - Nie dotykaj mnie! - krzyknął - Wiem, do czego ona - dźgnął Rocky palcem - cię namówiła. Wiem!

Devin najwyraźniej był zajęty.

– Musisz gdzieś iść i się cholernie uspokoić – ostrzegł cicho Layne.

- A ty musisz się pieprzyć! – krzyknął Astley, po czym spojrzał na Rocky – Jesteś z nim miesiąc. Miesiąc i to tak, jakbyś spędziła ze mną dziesięć minut. Wróciłaś do niczego. Kupa gówna.

Layne wyschło w ustach, ale jego dłonie świerzbiały i zrobił dwa szybkie kroki do przodu, zmuszając Astley’a do cofnięcia się ręką i ciałem.

– Layne – zawołała Rocky, a Layne zatrzymał się i ręką odepchnął Astley’a o kolejny krok, ale sam się nie cofnął.

Astley spojrzał na niego gniewnie i wystarczająco głupi, by pozostać w przestrzeni Layne’a, a Layne poczuł, że Rocky podeszła do niego i zacisnęła dłoń na jego bicepsie.

- O czym mówisz? - zapytała cicho głosem tak zamglonym, jak wyraz twarzy i ściśniętym bólem.

Cierpliwość Layne’a, i tak już napięta, opadła.

- Szantaż - wypluł Astley.

- Szantaż? - wyszeptała Rocky, zaciskając spazmatycznie dłoń na ramieniu Layne’a.

– Tak, Rocky, szantaż. Nie udawaj, że nie wiesz – odpowiedział Astley.

– Ona nie wie – wtrącił Layne i Astley spojrzał na niego, gdy poczuł, że wzrok Rocky go uderzył - To wszystko ja.

- Bzdura - warknął Astley.

- To prawda. Ona nie ma pieprzonego pojęcia – odparł Layne - Teraz, skoro jesteś lekarzem i w ogóle, i biorąc pod uwagę, że spędziłeś z nią ostatnie dziesięć lat, myślę, że wystarczy jedno spojrzenie na nią i wiesz, że nie jest w dobrym stanie, więc powiem ci znowu, wynoś się… do cholery.

- A ja powiem ci jeszcze raz… pierdol się! – ryknął Astley.

A potem Rocky tam nie było. Layne odwrócił się i patrzył, jak wbiegła po schodach z ręką na ustach.

Cholera, będzie chora. Ból był tak silny, że miała z tego powodu mdłości.

A jej były-dupek krzyczał.

Layne spojrzał Astley’owi w oczy, po czym podążył za nią, biorąc po trzy stopnie na raz.

Znalazł ją w łazience w przedpokoju, klęczącą przed toaletą, jedną ręką na siedzeniu, jedną ręką zaciśniętą we włosach, żeby je odciągnąć, głową w misce, wymiotującą.

Chwycił myjkę złożoną w trójkąt na ręczniku na pręcie i wrzucił ją do zlewu. Zmoczył ją zimną wodą, wykręcił i przykucnął obok niej.

Zebrał jej włosy w pięść, delikatnie wyciągając je z jej dłoni, po czym położył chłodną szmatkę na jej szyi i wymamrotał - Kochanie.

Splunęła, a potem położyła czoło na ramieniu, gdy jej plecy ugięły się, starając się powstrzymać wymioty, a Layne sięgnął i spłukał toaletę.

– Nienawidzę tego – wyszeptała z ciężkim oddechem.

- Wiem kochanie - Layne chwycił ją za włosy i przycisnęła lekko szmatkę na szyi, po czym przesunęła się z powrotem nad toaletą i znów się szarpnęła.

Wróciła do opierania czoła na ramieniu, jej plecy wyginały się i wyginały w łuk podczas głębokich oddechów, które brała, kiedy Layne usłyszał głos Astley.

- Wzięła pigułkę?

Layne spojrzał na drzwi i zobaczył go stojącego w nich, wpatrującego się w nich, z twarzą oczyszczoną ze złości, zastępując ją czymś, czego Layne nie był w stanie przeczytać.

Roc się nie poruszyła.

– Jej pigułka? – zapytał Layne.

– Wzięłam – szepnęła Rocky do toalety.

- Kiedy? – zapytał Astley.

- Nie za… - wielki oddech - nie tak dawno temu – odpowiedziała - Myślałam, że mogę to zwalczyć.

Astley westchnął głośno, zanim powiedział – Zawsze ci powtarzam, Rocky…

– Wiem – szepnęła.

- Gdzie one są? – zapytał Astley.

– Łazienka w mojej sypialni – odpowiedziała i Astley zniknął.

Layne spojrzał na Raquel - Mała, jaka pigułka?

Wzięła głęboki oddech i usiadła na łydkach. Puścił jej włosy, ponownie spłukał toaletę, a ona spojrzała na niego.

- Mam teraz pigułkę. Jarrod o tym wiedział. Działa, jeśli wezmę to na czas. Czasem nawet, gdy nie wezmę go na czas, jeśli nie wyląduje w toalecie, jak ta.

Layne przyjął tę informację i przesunął szmatkę z szyi na twarz, ocierając brwi i zsuwając ją w dół, by na końcu wyczyścić usta.

– Dzięki – wyszeptała, jej oczy wciąż były zamglone, ale skierowane na niego.

– Zawsze, pączuszku – uśmiechnął się do niej – wiesz o tym.

Jej usta zrobiły się miękkie, a jej usta rozchyliły się tuż przed tym, jak jej oczy zsunęły się z niego, a on spojrzał przez ramię i zobaczył Astley’a przy drzwiach, obserwującego ich. W jednej ręce trzymał szklankę wody, a drugą zaciśniętą w pięść.

Zrobił krok do łazienki, postawił szklankę na umywalce i upuścił obok niej jasnoniebieską tabletkę.

– Daj jej to. Jeśli to utrzyma, za godzinę wyzdrowieje – stwierdził, po czym wyszedł z pomieszczenia.

Layne słuchał, kiedy pomagał Rocky wstać, ale nie słyszał, żeby zamykały się drzwi na dole. Słuchał dalej, gdy wręczał Roc tabletkę i szklankę. Przełknęła to. Wziął od niej szklankę, postawił ją na umywalce i zaprowadził do jej pokoju, wiedząc, że Astley wciąż nie wyszedł.

Poszła prosto do głównej łazienki przy swojej sypialni, a on oparł się o framugę drzwi i patrzył, jak szybko myła zęby. Potem odsunął się na bok, gdy ona wędrowała w wypełnionej bólem mgle do łóżka, ostrożnie weszła do niego i równie ostrożnie położyła się na boku, podwinęła kolana w brzuch i wcisnęła głowę w poduszkę.

Podszedł do niej, naciągnął na nią kołdrę i pozwolił, by lekko na nią opadła. Potem pochylił się i odgarnął jej włosy z szyi. Chciał ją pocałować, ale gdyby było tak źle, jak się wydawało, nie chciałaby tego. Więc zostawił ją w pokoju i zamknął za sobą drzwi.

Znalazł Astley’a stojącego i gapiącego się niewidzącym wzrokiem przez jej ogromne okna.

- Astley… - zaczął.

Astley mu przerwał - Powiedz jej, żeby powiedziała swoim prawnikom, czego chce. Rozważę to i skontruję, jeśli będzie to niewłaściwe.

Kurwa, on ustępował.

- Zamierzasz przestać walczyć? – zapytał Layne.

Astley odwrócił się i spojrzał na niego.

Robił to przez chwilę, a Layne patrzył, czekając. Potem Astley odwrócił wzrok i podszedł do frontowych drzwi.

Z ręką na klamce zwrócił się do Layne’a - Chcę, żebyś ty wiedział, że to nie z powodu twoich wybryków - Jego oczy powędrowały na schody, a potem z powrotem na Layne’a.

- To z powodu niej - Wpatrywał się w Layne'a takt, który przechodził w pięć. Potem wyszeptał - Wiesz, nie tylko ty możesz ją kochać.

Layne poczuł, jak jego ciało się ściskało, jego temperament wzbierał i tracił cierpliwość.

- Cholernie dziwny sposób na pokazanie tego, człowieku.

- Myślisz, że nigdy nie kochałeś kogoś tak bardzo, tak bardzo chciałeś czyjejś uwagi, że zrobiłbyś wszystko, aby to zdobyć – odpalił Astley – Myślisz, że jestem dupkiem. Ona zdradzała mnie przez dwanaście lat, od naszej pierwszej randki, siedząc naprzeciwko mnie i żałując, że jestem tobą.

Jego pierś ścisnęła się na słowa Astley’a, ale wciąż odpowiadał - Mylisz się. Chciała cię kochać.

Astley potrząsnął głową i spojrzał z powrotem na schody.

Z oczami na schodach szepnął - Nie miałem szans.

Potem otworzył drzwi, wszedł i ostrożnie je zamknął.

Layne nie zawahał się i przeszedł przez pokój, aby przekręcić zamek i przesunąć zatrzask.

Stał z ręką wciąż na zasuwce, nie myśląc o ostatnich słowach Astley’a. Nie dawał przestrzeni w głowie temu dupkowi. Zamiast tego myślał o tym, że jeden z głowy, pół tuzina do zrobienia.

Potem podszedł do lodówki, aby znaleźć resztki Roc.

*****

Czterdzieści pięć minut później Layne cicho wszedł do sypialni Rocky.

- Obudziłam się i czuję się lepiej – powiedziała cicho z łóżka.

Layne podszedł do jej boku i usiadł na nim. Wciąż była zwinięta w kłębek, odwrócona do niego plecami i nie poruszała się. Nie było to niczym niezwykłym. Pamiętał, że po tym, jak zwalczyła ból, nie była sobą. Nie we mgle, ale traciła odrobinę przytomności.

Pochylił się nad nią i położył przedramię na łóżku przed nią.

- Potrzebujesz czegoś? – zapytał.

- Jest dobrze – odpowiedziała.

- Ta pigułka oczywiście działa cuda, pączuszku, pamiętam, że czasami mijały godziny i tylko sen przynosił ci spokój.

– Tak, to cudowna pigułka – szepnęła.

- Więc dlaczego czekasz, aby to wziąć?

– Bo jestem idiotką?

Żartowała, a on zaśmiał się cicho, pochylił i pocałował ją w czoło. Potem odsunął się od niej, okrążył łóżko, zasunął zasłony, które zostawiła otwarte, ściągnął ubranie i dołączył do niej.

Wyciągnął rękę, wziął ją w ramiona i przytuliła się bliżej.

– W porządku, Roc, bez żartów. Dlaczego czekasz, aby to wziąć? - Layne powtórzył swoje pytanie, a ona westchnęła.

Potem odpowiedziała - Nadzieja jest wieczna. Nienawidzę tych bólów głowy i nie przychodzą zbyt często, więc w międzyczasie mówię sobie, że już z nimi skończyłam, miałam ostatni. A kiedy się zaczyna, mówię sobie, że to nie jeden z nich. To tylko ból głowy, bo nie chcę uwierzyć, że wróciło. Potem cóż… wraca.

– Musisz brać pigułkę, Rocky.

- Wzięcie pigułki to przyznanie się do porażki, Layne.

Wtoczył się w nią, kładąc ją na plecy, podniósł i spojrzał w dół na jej zacienioną twarz.

- Każda bitwa warta wygrania jest warta użycia każdej dostępnej broni – poinformował ją.

- Racja, jak szantażowanie Jarroda? - odparła i Layne się uciszył.

Kiedy się nie odzywał, zapytała - Szantażowałeś go?”

– Ja nie – odpowiedział dość szczerze Layne.

Milczała. Potem szepnęła - Dev.

Layne nie odpowiedział.

- Co na niego dostaliście? - zapytała.

- Brudny wkład w kampanię – odpowiedział częściowo Layne.

– Mogę w to uwierzyć – powiedziała cicho – Szczególnie biorąc pod uwagę, że był tak wkurzony. Uwielbia być jednym z dobrych starych chłopców. Może się wkurzać, ale to było poza schematami.

Layne uważał, że Jarrod Astley nie lubił przegrywać, zwłaszcza nie coś tak ważnego jak Rocky. Uznał też, że mężczyzna nie lubił chwil, kiedy nie mógł zrobić tego, co mu się cholernie podobało.

Wątpił jednak, by gniew dotyczył składek na kampanię.

Ten rodzaj gniewu dotyczył miłości lub pieniędzy i to nie pieniędzy wydawanych na politykę.

Devin wyciągnął kartę Marissy, a Astley stawiał czoła podwójnej wypłacie i tracił kontrolę nad Rocky, nawet jego chory chwyt, który w zasadzie był tylko szarpaniem za jej łańcuch.

Więc to było jedno i drugie. Miłość i pieniądze.

– On przestaje walczyć – oznajmił Layne i poczuł, że ciało Rocky zesztywniało.

- Słucham?

– On przestaje walczyć, kochanie – powiedział jej Layne - Mówił, żebyś powiedziała swoim prawnikom, czego chcesz, jeśli nie będzie z tego zadowolony, odmówi.

- Na serio? - oddychała.

- Na serio.

Była nieruchoma i milcząca przez chwilę, zanim podniosła rękę i owinęła ją wokół jego szyi, a potem uniosła głowę i dotknęła ustami jego.

Potem powiedziała - Dziękuję, kochanie.

Dzięki Bogu, nie była wkurzona, była wdzięczna.

Więc wykorzystał - Oznacza to, że jesteś mi coś winna, a to, co mi jesteś winna, to obiecanie mi, że weźmiesz tę pigułkę, gdy tylko pojawi się ból głowy.

– Layne…

- Nie podlega negocjacjom.

- Layne…

- Uwielbiam twoje włosy, pączuszku, i moje palce w nich, ale nie jest moją ulubioną rzeczą, przytrzymywanie ich, kiedy rzygasz.

Rocky zamilkła.

– Zgadzasz się z tym? - popchnął Layne.

– Tak – poddała się cicho.

– Obiecaj – naciskał.

– Obiecuję – oświadczyła.

Wtedy uśmiechnął się i pochylił głowę, żeby musnąć jej usta swoimi.

Kiedy podniósł głowę, zapytała - Dowiedziałeś się, gdzie mieszka Gaines?

– Masz pięć możliwości zgadywania – odparł Layne - A jeśli jednym z nich nie jest Brendel, przegrywasz.

Rocky sapnęła, po czym zapytała - Brendel?

- Tak - Layne upadł na jego bok, a ona wpadła na niego, popychając go na plecy swoim ciałem i unosząc głowę i ramiona, ale jej ręka wciąż była na jego szyi.

- Nie wierzę w to.

- Uwierz w to. Albo tu mieszka, albo odwiedza swoją dziewczynę, która ma siano. Przyjechał prosto tutaj, znał kod do bramy, a ja wybrałem się na spacer, znalazłem jego samochód i zobaczyłem, jak zasłaniał rolety z piwem w ręku.

Milczała chwilę, zanim powiedziała - On nie ma dziewczyny. Kobiety mogą być dość ślepe, Layne, zwłaszcza gdy mężczyzna jest tak atrakcyjny, ale jeśli chodzi do kościoła i widzi, jaki on jest z tymi dziewczynami…

Layne przerwał jej – Myślisz, że jest atrakcyjny?

– No… tak – odpowiedziała.

– Roc, dowody sugerują, że ten facet jest w jakimś chorym gównie. Widziałem, jak całował szyję szesnastolatkę jako sposób na pożegnanie - Poczuł, jak jej ciało zesztywniało, kiedy ciągnął - To gówno jest nie w porządku.

- Nie mówię, że jest atrakcyjny tak, że gdyby do mnie nie rościł sobie prawa najgorętszy facet w mieście, to bym w to poszła. Mówię tylko, no wiesz, technicznie jest atrakcyjny w sposób „fuj, obrzydliwy, jest w chorym gównie, co bardzo szkoda, bo jest słodki”.

Layne wybuchnął śmiechem, objął ją ramionami i przewrócił ją na plecy.

Tym razem zakrył jej tors swoim, ukrył twarz w jej szyi i zapytał - Rości sobie do ciebie prawo najgorętszy facet w mieście? A więc kto to jest?

Lekko uderzyła go w ramię i szepnęła - Zamknij się.

Uniósł głowę i uśmiechnął się do jej zacienionej twarzy - Nie, naprawdę, chcę wiedzieć.

- Przestań dopominać się o komplementy.

Zgiął szyję i otarł nosem o jej nos, szepcząc – Myślisz, że jestem gorący.

- Wiesz, że jesteś gorący, zawsze wiedziałeś – stwierdziła, a on podniósł głowę.

– Tak, i ty zawsze wiedziałaś. Dlatego pięć razy chodziłeś tam i z powrotem do okienka w Fulsham’s Custard Stand, kiedy ja siedziałem tam i jadłem mój rożek, kiedy pierwszy raz cię zobaczyłem. Bo chciałaś trochę tego i zdobyłeś to, wymachując tyłkiem przed moją twarzą.

Znowu sapnęła - Nie robiłam tego!

– Mała, tak robiłaś.

– Jeśli sobie przypominam, potrzebowałam serwetki – odpaliła.

- Pięciu?

- To był gorący dzień! Mój rożek topił się zbyt szybko, bym mogła go zjeść.

- Mała, kiedy nie spacerowałeś, lizałeś go i nie spieszyłaś się, bo to też zwróciło moją uwagę.

– Zapomniałam, jak bardzo możesz być pewien siebie – warknął Rocky.

– A zapomniałem, jak lizałaś ten rożek – odparł Layne. – Jedziemy do Fulsham jutro po kolacji.

– Jest zamknięty na zimę – odparła.

- W takim razie kupuję lody i rożki u Krogera.

- A ja umawiam się na dożylne karmienie do końca moich dni.

Layne znów wybuchnął śmiechem i przewrócił się na plecy, zabierając ze sobą Rocky, żeby była na górze. Wiedział, że nie była poważnie wkurzona i bawili się w sprzeczki, kiedy przysunęła się i ułożyła z policzkiem na jego klatce piersiowej i obejmując go ramieniem. Uniósł rękę i przeczesał jej włosy, potem znowu i powtórz.

- Kochanie - zawołał, a ona wymamrotała - Mm?

- Za trzecim razem, powiedziałeś, że potrzebowałaś Atticusa - stwierdził, a jej głowa i ręka uniosły się, ale tylko po to, by mogła oprzeć brodę na dłoni na jego klatce piersiowej i spojrzeć na niego.

- Co?

- Dzisiaj na zajęciach powiedziałaś, że kiedy czytałaś Zabić drozda po raz trzeci, potrzebowałaś Atticusa - Poczuł, jak jej ciało napięło się i naciskał - Kiedy to było?

– Layne…

- Kiedy to było?

- Ja nie…

Jego ręka wplątała się w jej włosy, a drugim ramieniem objął ją, podciągając ją do piersi, tak że byli twarzą w twarz.

- Kiedy to było? - powtórzył.

Milczała i ta cisza się rozprzestrzeniała.

Potem wyszeptała - Kiedy straciłam jego prawdziwą wersję.

- Jezu - odszepnął natychmiast Layne.

Powiedziała, Atticus Finch to najpiękniejszy mężczyzna, jakiego spotkałam w druku. Jest dobrym ojcem i robi to, co słuszne, a nie to, co bezpieczne, ani to, co popularne. Co jest właściwe. Jest delikatny. Jest mądry. Jest silny. Jest zdecydowany i jest gotów podążać za swoimi decyzjami, bez względu na szanse.

– Jezu – powtórzył, wciąż szepcząc.

Rocky wykorzystała jego bezruch i poruszyła się, ocierając się lekko ustami o bliznę pod jego ramieniem, a następnie kładąc tam swój policzek, obejmując go ramieniem, przyszpilając go do łóżka.

– Oczywiście nie jesteś taki sam jak on. Atticus nie był twardzielem, a jeśli był, to cichym. Ale z Atticus’em chodziło o robienie tego, co było słuszne, a ty też taki byłeś i nadal jesteś. A ja tęskniłam za tobą, więc kiedy przeczytałam to ponownie, bo tęskniłam za tobą i pomyślałam, że nigdy więcej nie będę miała czegoś takiego, a to wszystko dotyczyło Atticusa. Bo jeśli nie mogłam tego mieć, dobrze było spędzać z nim czas w mojej głowie.

Przestała mówić. Layne wpatrywał się w ciemny sufit, a ramię Rocky zacisnęło się wokół niego.

- Znowu to masz.

To wyszło od Layne’a, jego głos był gruby.

– Dziwne – szepnęła - Myślałam, że to było idealne. Ale jakoś tym razem jest lepiej.

Po jej słowach Layne skończył i przekazał to, obracając ją na plecy, przykrywając ją swoim ciałem i całując ją mocno i głęboko.

Rocky oddała mu pocałunek. Potem zrobiła mu inne rzeczy, on zrobił jej inne rzeczy, a ona wyszła z łóżka, znalazła swoją koszulę nocną, poszła do łazienki, umyła się, wróciła do łóżka, gdzie go przyszpiliła i natychmiast zasnęła.

Layne nie zasnął.

Layne chciał wierzyć, ale nie mógł. Już wcześniej wierzył, a jego piękne życie zostało mu wydarte.

Więc jutro będzie rozmawiał z Garret’em Merrick’iem, nawet gdyby musiał go wytropić.